Onder 3.33 Parket bij de Hoge Raad 9 december 2022

De vernietiging door de Afdeling van de bestemming ‘water’ van het waterperceel in de uitspraak berust op twee gronden: (a) de eigendom van het waterperceel is onduidelijk (rov. 54.6, tweede alinea, en 54.7; dit oordeel ziet op het beroep op verkrijgende verjaring dat [verweerder] in deze procedure heeft gedaan met betrekking tot het perceel), en (b) [verweerder] heeft erop gewezen dat de eigenaar van het oeverperceel privaatrechtelijk verplicht is om een ontsluiting over land en een aansluiting op de riolering toe te staan (rov. 54.6, vierde alinea). De eerste grond speelt niet meer, nu het hof het beroep op verkrijgende verjaring van [verweerder] in zijn arrest heeft verworpen en daartegen in cassatie niet wordt opgekomen, waarmee die verwerping onherroepelijk is. De tweede grond is nogal opvallend, zowel omdat deze verplichting niet of niet zonder meer op grond van het BW bestaat en niet blijkt dat deze in dit geval toch of op een andere grond aanwezig is, als omdat de Afdeling zich hier uitsluitend op het standpunt van [verweerder] lijkt te baseren (“ [verweerder] heeft erop gewezen dat”). Zoals hiervoor bleek in 2.1 onder (vii), is een kort geding vordering van [verweerder] op dit punt tegen de eigenaar van het oeverperceel door de voorzieningenrechter juist afgewezen, waartegen [verweerder] , voor zover blijkt uit de stukken van deze procedure, geen hoger beroep heeft ingesteld. [verweerder] heeft in deze procedure niet aangevoerd dat de eigenaar van dat perceel (desalniettemin) jegens hem gehouden is om mee te werken aan genoemde ontsluiting en aansluiting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e385bee86e87ffc23e171544b74a2b8b583142aeb96553c60c1baa3eada26f29 | shasum -a 256