Onder 3.41 Parket bij de Hoge Raad 9 december 2022

Bij het voorgaande vermeld ik nog ter informatie dat [verweerder] ook beroep heeft ingesteld tegen de tweede bestemmingsplanwijziging waarbij ‘wonen’ opnieuw is wegbestemd op het onderhavige waterperceel – uit de stukken van deze zaken blijkt niet van het ingesteld zijn van dat beroep (en het hof lijkt er dan ook van te zijn uitgegaan dat deze tweede bestemmingsplanwijziging onherroepelijk is) – en dat hangende deze cassatieprocedure de Afdeling bestuursrechtspraak ook die wijziging heeft vernietigd. Grond voor de vernietiging was ditmaal dat de gemeenteraad niet mocht uitgaan van de feitelijke situatie dat de woonark niet meer ter plaatse aanwezig is, zoals zij heeft gedaan in verband met het feit dat [verweerder] zich aan het vonnis van de rechtbank heeft gehouden (zie hiervoor 2.1 onder (x)). De gemeenteraad had er volgens de Afdeling vanuit moeten gaan dat de woonark nog ter plaatse aanwezig is, nu ten tijde van zijn besluit nog een hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank liep. Bij de beoordeling van het cassatieberoep kan deze beslissing uiteraard geen rol spelen, nu het gaat om een feitelijk novum. Ik denk echter dat deze beslissing voor deze zaak sowieso niet van belang is, nu zij om de hiervoor in 3.31-3.33 genoemde redenen evenmin als de eerdere uitspraak van de Afdeling van invloed is op de beoordeling van de vordering van de gemeente in deze procedure.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e385bee86e87ffc23e171544b74a2b8b583142aeb96553c60c1baa3eada26f29 | shasum -a 256