Onder 3.20 Parket bij de Hoge Raad 9 december 2022

Dat de publiekrechtelijke toestemming de privaatrechtelijke toestemming impliceert, doet zich blijkens de bestaande rechtspraak eigenlijk alleen voor bij openbare zaken. De arresten Staat/Windmill en Den Haag/Staat zien op dat geval. Dat bij openbare zaken de publiekrechtelijke toestemming de privaatrechtelijke toestemming kan impliceren, is logisch. Publiekrechtelijke regelingen reguleren nogal eens het gebruik van openbare zaken. Dat kon gezegd worden van de Wet verontreiniging oppervlaktewater en de Wet verontreiniging zeewater waar het in de arresten Staat/Windmill en Den Haag/Staat over ging. Die wetten zien op zaken die voor het overgrote deel (de oppervlaktewateren) dan wel steeds (de territoriale zee) in beheer en in eigendom bij de overheid zijn en een openbaar karakter hebben. Dat in dat geval de overheid niet op grond van haar eigendomsrecht zomaar ‘nee’ kan zeggen, nadat zij op grond van de betrokken publiekrechtelijke regeling en de daarbij te maken afweging – die vaak op hetzelfde neerkomt als die welke zij op grond van het privaatrecht als eigenaar heeft te maken – op hetzelfde verzoek al ‘ja’ heeft gezegd, ligt wel voor de hand. Dit maakt ook begrijpelijk waarom in het geval dat privaatrechtelijk nog een ander belang voor de overheid speelt – in het arrest Staat/Windmill was sprake van extra baggerkosten en in het arrest Den Haag/Staat van mogelijk de door de Staat gestelde kosten waartoe de aan de orde zijnde stortingen leidden – dat rechtvaardigt dat de privaatrechtelijke toestemming wel nog wordt geweigerd dan wel afhankelijk wordt gemaakt van een (niet langs publiekrechtelijke weg op te leggen) vergoeding.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e385bee86e87ffc23e171544b74a2b8b583142aeb96553c60c1baa3eada26f29 | shasum -a 256