Onder 3.5.2 Parket bij de Hoge Raad 7 december 2022

Ter afronding wijs ik op een Hoge Raad-arrest van 1 maart 2013. In dit geval, dat betrekking had op de vennootschapsbelasting, was belanghebbende gedurende een zekere periode onderdeel van het A-concern met aan het hoofd A Holding B.V. Binnen deze periode was belanghebbende tot een bepaald moment opgenomen in een fiscale eenheid voor de vennootschapsbelasting met als moedermaatschappij A Holding B.V. Door een consortium van banken was een kredietfaciliteit van € 110 miljoen verstrekt aan A Holding B.V., welke faciliteit niet alleen voor haar was bedoeld, maar ook voor de concernmaatschappijen. Alle concernmaatschappijen, waaronder belanghebbende, hebben zich hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor het volledige bedrag van de faciliteit. Voor deze garantstelling heeft belanghebbende geen vergoeding ontvangen. In de kredietovereenkomst is bepaald dat als een concernmaatschappij aansprakelijk wordt gesteld, deze de regresvordering op de medeschuldenaren niet zal opeisen zolang de totale schuld van € 110 miljoen niet is voldaan. Nadat was gebleken dat de liquiditeitspositie van het concern zeer zwak was, heeft het consortium de financiering aan het concern beëindigd en haar vorderingen opgeëist. In dat verband heeft belanghebbende aan het consortium een bedrag verschaft van € 5.191.883,--. Dit bedrag is door belanghebbende ten laste van haar winst over 2003 gebracht. De inspecteur heeft bij het vaststellen van de aanslag dit verlies niet in aftrek toegelaten. In hoger beroep was tussen partijen in geschil of belanghebbende terecht het verlies uit de garantstelling ten laste van haar winst heeft gebracht. Ik citeer de Hoge Raad, waar hij een samenvatting gaf van het bestreden oordeel en vervolgens het cassatieberoep behandelde:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc43e798c324122e4e35f00ab557d97f19d980d69701b831a7f7c056904df942 | shasum -a 256