Onder 3.9.4 Parket bij de Hoge Raad 7 december 2022

Wat ik schreef onder 3.9.3 hiervoor strookt voorts met hetgeen de Hoge Raad in genoemde verduidelijking vooropstelt als factor binnen het geheel van de relevante omstandigheden van het geval, te weten “wie de lening of het krediet heeft gebruikt of te wier beschikking de lening of het krediet is gekomen”. Zie onder 3.9.2 sub b hiervoor. M.i. bedoelt en benadrukt hij daarmee dat vooreerst erop moet worden gelet - zijn “moet” duidt op een imperatief - wie van de concernvennootschappen daadwerkelijk via het vermogen concreet profijt heeft gehad van de desbetreffende financiering zelf. Dus doordat de desbetreffende concernvennootschap geacht kan worden (een deel van) de gelden uit de lening en/of het krediet in haar vermogen te hebben ontvangen, ter verdere aanwending. Dit is een van-geval-tot-geval te beantwoorden feitelijke vraag. En vergt logischerwijs meer dan het enkele toegankelijk zijn van deze financiering voor een concernvennootschap. Luidt het antwoord voor een concernvennootschap bevestigend, dan gaat de schuld haar aan en heeft zij in de onderlinge verhouding dus draagplicht (voor een nader te bepalen omvang). Ik betrek daarbij de door de Hoge Raad aangehaalde parlementaire geschiedenis. In het bijzonder waar staat, in het kader van draagplichtvaststelling bij financiering in concernverband, dat:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc43e798c324122e4e35f00ab557d97f19d980d69701b831a7f7c056904df942 | shasum -a 256