Onder 5.23 Parket bij de Hoge Raad 11 februari 2022

In dit verband heb ik mij de vraag gesteld of de omstandigheden waarop [de eigenaar] een beroep doet, werkelijk uitzonderlijk zijn. In de moderne planologie hangt veel vaker, zo niet altijd, alles met alles samen, onder meer in verband met de verantwoordelijkheid van de overheid om schade aan natuur- en milieuwaarden te voorkomen. De ontwikkeling van een bedrijventerrein en een bestemming van in de omgeving van dat toekomstige bedrijfsterrein gelegen gronden tot natuur, staan niet zelden duidelijk met elkaar in verband. Moet dan dit leiden tot verhoging van de schadeloosstelling voor de onteigening ten behoeve van de natuurbestemming? Zo men dit aanneemt, waar legt men dan vervolgens de grens? Als de overheid een toename van stikstofuitstoot in verband met de ontwikkeling van een nieuwe stad of stadswijk, elders compenseert door agrarische bedrijven uit te kopen of zo nodig te onteigenen, moet dan de waardevermeerdering die de voor woningbouw bestemde gronden ondergaan, gedeeltelijk aan de stoppende agrariërs ten goede komen? En zo ja, voor welk deel dan? Zouden we de door het middel bepleite algemene toepassing van de redelijkheid aanvaarden, dan komt dit erop neer dat we van onteigeningsdeskundigen en van de onteigeningsrechter voortaan vragen om naar redelijkheid de werkelijke waarde vast te stellen, zonder hen enige aanwijzing mee te geven hoe die waarde te denken als de prijs zoals die bij een onderstelde koop in het vrije commerciële verkeer tussen een redelijk handelende verkoper en een redelijk handelende koper onder bepaalde omstandigheden en naar een bepaald tijdstip tot stand zou komen. Aldus zou aan deskundigen en rechter in feite ieder houvast ontbreken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f84c1aa2993abb819d2447ff573a2a08b664165b80938c9acda8dbd6b511dd7b | shasum -a 256