Onder 6.29 Parket bij de Hoge Raad 11 februari 2022

De vergoeding wegens de aanwezigheid van onwinbare bodembestanddelen vindt plaats vanwege het voordeel dat de onteigenaar in verband daarmee behaalt. De rechtbank ziet die vergoeding kennelijk als een bijzondere bonus voor de onteigende in verband met dat voordeel, welke bonus zich daarom zou moeten onttrekken aan wat zelfs ook geldt voor het allerelementairste element van de schadeloosstelling, namelijk de (gewone) vergoeding van de werkelijke waarde. Ook rente over dankzij de vergoeding voor de werkelijke waarde vrijkomend kapitaal wordt immers als inkomensvoordeel verrekend met de inkomensnadelen die een onteigende lijdt. Mij spreekt dit niet aan. Het onteigeningsrecht zou door de door de rechtbank aanvaarde regel verder worden gecompliceerd, zonder dat daarvoor werkelijk aanleiding is. Ik wijs erop dat de veronderstelling met betrekking tot het voordeel van de onteigenaar in verband met de bodembestanddelen is dat dit tussen de onteigende en de onteigenaar als redelijk handelende partijen wordt gedeeld en aldus behoort tot de prijs bij een onderstelde koop in het vrije commerciële verkeer, die de werkelijke waarde van de onteigende zaak weerspiegelt (hiervoor 4.7). De opvatting van de rechtbank komt erop neer dat er een vergoeding voor de werkelijke waarde is die als rente over vrijkomend kapitaal in aanmerking mag worden genomen en een ander deel van die vergoeding van dezelfde werkelijke waarde waarvoor dit niet geldt. Dat de Staat zelf vrijelijk over zijn deel van de opbrengst van de bodembestanddelen kan beschikken, rechtvaardigt mijns inziens een dergelijke subtiliteit niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f84c1aa2993abb819d2447ff573a2a08b664165b80938c9acda8dbd6b511dd7b | shasum -a 256