Onder 3.44 Parket bij de Hoge Raad 25 februari 2022

Zoals hiervoor in 3.25 bleek, is blijkens de nota van toelichting bij het Besluit het verbod wat betreft de specifieke gebieden als bedoeld in art. 12 Richtlijn (mede) op art. 80a Wgb gebaseerd. Voor het overige berust het verbod, blijkens die nota, uitsluitend op art. 78 Wgb (en het gegeven dat het, zoals vereist, overeenkomstig art. 36 VWEU gerechtvaardigd is). Naar ik zou menen, mag de lagere wetgever een regeling op een dergelijk fundament doen steunen. Uit het voorgaande volgt dat art. 78 Wgb in beginsel een deugdelijke grondslag vormt voor het verbod, mits het, zoals vereist, overeenkomstig art. 36 VWEU gerechtvaardigd is. Dat zo zijnde mag de wetgever lijkt me, voor het geval dat laatste mogelijk toch niet het geheel het geval mocht blijken te zijn, zijn regeling ook op een andere, mogelijke meer zekere, maar beperktere grond baseren, zoals in dit geval dus art. 80a Wgb. Van een oneigenlijk motief, zoals hiervoor bedoeld in 3.42 en 3.43, is in dat geval geen sprake. Daarom lijkt me dat in dit geval inderdaad kan worden gesplitst op de wijze als het onderdeel verdedigt, zo het verbod niet (geheel) door art. 78 Wgb gedragen kan worden. Een argument daarvoor kan ook zijn, zoals de Staat denk ik terecht opmerkt, dat het verbod op dit punt strekt tot uitvoering van de Richtlijn en Nederland gehouden is om richtlijnen na te leven. Splitsing is in dit geval praktisch (goed) mogelijk en leidt niet tot gevolgen waarvan gezegd moet worden dat de wetgever die niet heeft of kan hebben gewenst. Er is ook geen wettelijke bepaling die aan splitsing in de weg staat in dit geval.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eaddcd22fa2b1d17b96332bbb83a4ff6caae131f7160f7d8e8d6361a871dd641 | shasum -a 256