Onder 3.30 Parket bij de Hoge Raad 11 maart 2022

Het gaat bij de feiten die het hof noemt, (dan ook) nog steeds om gevolgen van een uitlevering die daaraan inherent zijn te noemen, ook al zullen zij zich niet bij iedere uitlevering voordoen en zijn zij op zichzelf bepaald hard te noemen. Moeilijk kan dan ook worden gezegd dat het gaat om uitzonderlijke omstandigheden, die kunnen rechtvaardigen dat een uitzondering wordt gemaakt op het uitgangspunt dat een uitlevering normaal gesproken niet wordt verhinderd door een inbreuk op het recht op gezinsleven. Ware het anders dan zou immers iedere vader van een driejarige zich met succes op het standpunt kunnen stellen dat hij niet kan worden uitgeleverd (naar een ver buitenland) – en dus niet vervolgd en berecht kan worden –, althans zou dat gelden voor iedere vader van jonge kinderen uit Iran waarvan de VS uitlevering vraagt. Dat zou als stelsel niet aanvaardbaar zijn, lijkt me, gelet op de hiervoor in 3.3 genoemde doelen die met het uitleveringsrecht worden gediend. Dat de zorg voor of het welzijn van de dochter van [verweerder] in het gedrang zou komen in de hiervoor in 3.26 genoemde zin, stelt het hof niet vast ( [verweerder] heeft dat wel aangevoerd, maar die stelling is door de voorzieningenrechter aan het slot van rov. 4.10 verworpen). Het oordeel van het hof dat sprake is ‘exceptional circumstances’, lijkt me dan ook niet houdbaar.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/28eb4fa46e4c092d3c48f4cb7b3aa1186ce4fdeb13b105472cf0893e3d48b059 | shasum -a 256