Onder 3.6 Parket bij de Hoge Raad 11 maart 2022

Uitleveringsverdragen gaan steeds uit van een (wederzijdse) verplichting tot uitlevering, wat logisch is gelet op de hiervoor in 3.3 genoemde doelstelling ervan. In het uitleveringsverdrag tussen Nederland en de VS is deze verplichting bijvoorbeeld opgenomen in art. 1. Op deze verplichting maken de verdragen vervolgens de nodige uitzonderingen die, kort gezegd, samenhangen met de eigen soevereiniteit, met name (de eisen van) de eigen rechtsorde. Welke uitzonderingen Nederland dient te bedingen in een verdrag, is bepaald in de Uitleveringswet, waarvan art. 3 dan ook inhoudt dat als Nederland overweegt om een verdrag te sluiten dat van de Uitleveringswet afwijkt, tevens een voorstel wordt gedaan tot aanpassing van de Uitleveringswet. Belangrijke en voor de hand liggende voorwaarden zijn dat het feit waarvoor uitlevering plaatsvindt, strafbaar is naar het recht van beide betrokken staten (de eis van dubbele strafbaarheid) en dat op dat feit ten minste een vrijheidsstrafstraf staat van een jaar c.q. een vrijheidsstrafstraf is opgelegd van meer dan vier maanden (art. 5 lid 1 Uitleveringswet). Deze voorwaarden liggen voor de hand omdat anders door het justitieel apparaat zou worden meegewerkt aan een vervolging of bestraffing die in de eigen rechtsorde niet strafbaar is, dan wel van onvoldoende gewicht is om de ingrijpende maatregel die een uitlevering per definitie is, te rechtvaardigen. In het uitleveringsverdrag tussen Nederland en de VS zijn deze voorwaarden te vinden in art. 2 leden 1 en 2.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/28eb4fa46e4c092d3c48f4cb7b3aa1186ce4fdeb13b105472cf0893e3d48b059 | shasum -a 256