Onder 3.13 Parket bij de Hoge Raad 11 maart 2022

De uitlevering van een opgeëiste persoon levert per definitie een inbreuk op in de uitoefening van het recht op respect voor het privéleven en het gezinsleven als bedoeld in art. 8 lid 1 EVRM. Het tweede lid van art. 8 EVRM staat die inbreuk toe als deze “bij de wet is voorzien en in een democratische samenleving noodzakelijk is in het belang van de nationale veiligheid, de openbare veiligheid of het economisch welzijn van het land, het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten, de bescherming van de gezondheid of de goede zeden of voor de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen.” Volgens vaste rechtspraak van het EHRM gaat het erom of die inbreuk een legitiem doel dient (de legitimiteitseis, die inhoudt dat een van de in art. 8 lid 2 EVRM genoemde doelen daardoor wordt gediend) en of die inbreuk noodzakelijk is in een democratische samenleving (noodzakelijkheidseis). Wil een inbreuk noodzakelijk zijn, dan moet deze voorzien in een ‘pressing social need’. Met betrekking tot de vraag of deze bestaat, hebben de verdragstaten veelal een ‘margin of appreciation’. In het kader van de noodzakelijkheidseis moet mede worden gekeken naar de proportionaliteit van de inbreuk: bestaat er een redelijke verhouding tussen de inbreuk enerzijds en het legitieme doel dat nagestreefd wordt anderzijds.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/28eb4fa46e4c092d3c48f4cb7b3aa1186ce4fdeb13b105472cf0893e3d48b059 | shasum -a 256