Onder 3.20 Parket bij de Hoge Raad 25 maart 2022

vindt afdoende grondslag in hetgeen het hof daaraan blijkens rov. 5.36-5.52 concreet ten grondslag legt, zoals bestudering van rov. 5.36-5.52 leert. Dat hetgeen het hof daaraan blijkens rov. 5.36-5.52 concreet ten grondslag legt een nadere motivering behoefde in het licht van de - door het hof dus onderkende - stellingen van de Stichting c.s. in feitelijke instanties waarop het subonderdeel een beroep doet met vindplaatsverwijzingen (zie onder 3.19 sub (i) t/m (iii) hiervoor), valt niet in te zien: aan hetgeen het hof daar overweegt, staan die stellingen - ook voor zover daarin niet gericht verworpen door het hof, zie o.a. rov. 5.48-5.49 en 5.51 - naar de aard niet in de weg, zoals bestudering van rov. 5.36-5.52 en die stellingen leert. Het subonderdeel, dat zich naar de kern genomen beperkt tot de klacht dat hof heeft verzuimd te responderen op de daarin genoemde stellingen van de Stichting c.s. die “er kort gezegd op neerkomen dat uit het door het OM naar voren gebrachte bewijsmateriaal onmogelijk het beeld kan oprijzen van een veelheid aan geweldsincidenten, ingebed in een cultuur van geweld”, legt verder ook niet uit, laat staan onder verwijzing naar specifieke overwegingen van het hof in rov. 5.36-5.52, waarom dit laatste anders zou zijn. Bij dit een en ander zij nog in herinnering gebracht wat het hof overweegt in rov. 5.34 en de eerste drie zinnen van rov. 5.35, waarover onder 3.9, 3.11 en 3.18 hiervoor. Kortom, van ‘essentiële’ verweren en stellingen van de Stichting c.s. (waarop het hof nog weer nader had moeten responderen) kan hier niet worden gesproken. Hierop stuit het subonderdeel af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2cd6d64b64f8fc575d87f1377831abadbddf124bf6c6f67eda04054f1d18e966 | shasum -a 256