Onder 3.55 Parket bij de Hoge Raad 25 maart 2022

Ik wend mij nu tot het subonderdeel. Naar uit het voorgaande volgt, gaat het subonderdeel uit van een onjuiste lezing van de beschikking, en mist het daarmee feitelijke grondslag, voor zover het aanvoert dat ’s hofs toerekeningsoordeel in rov. 5.51 van de beschikking ook daarom ontoereikend is gemotiveerd nu het hof “in dit verband geen enkele aandacht besteedt aan de vraag wat nu precies de rol van HAMC en HAMC Holland in die geweldscultuur is, laat staan dat het hof zich heeft afgevraagd in hoeverre HAMC en HAMC Holland bij die handelingen betrokken waren of die handelingen hebben gefaciliteerd of anderszins aangemoedigd, zodat niet valt in te zien waarom zij daarvoor niettemin verantwoordelijk moeten worden gehouden.” Dat doet het hof dus wel degelijk kenbaar. Zie onder 3.51 hiervoor. Voor zover het subonderdeel aanvoert dat het hof in het kader van de toerekening van de 'wereldwijde gedragingen van de Hells Angels’ aan HAMC evenmin “enige aandacht [besteedt] aan de vraag hoe de verhouding van HAMC ligt ten opzichte van buitenlandse charters en/of leden”, geldt dat daarin evenmin een ontoereikende motivering van ’s hofs toerekeningsoordeel in rov. 5.51 kan schuilgaan. Mede gelet op rov. 5.3-5.13 beschouwt het hof HAMC als een wereldwijde organisatie van de Hells Angels in de zin van een wereldwijde, als zelfstandige organisatie naar buiten tredende motorclub die voldoet aan de definitie van een corporatie in art. 10:117, aanhef en onder a BW, wat naar de aard mede “buitenlandse charters en/of leden” omvat (naast HAMC Holland althans Nederlandse Hells Angels-charters en/of -leden). Onder dit gesternte bestond er voor het hof logischerwijs geen aanleiding in genoemd kader en bij genoemd oordeel nog weer nader in te gaan op de vraag hoe de verhouding van HAMC ligt ten opzichte van “buitenlandse charters en/of leden”, nu dat daar in de structuur van de beschikking (dus) reeds gegeven is, waarop het hof daar (dus) voortbouwt. In lijn met dit een en ander strandt ook het betoog in het subonderdeel dat het hof bovendien niet aangeeft “welke van de door het hof in rov. 5.47-5.49 genoemde gedragingen precies aan HAMC toegerekend moeten worden en waarom die specifieke gedragingen een verbodenverklaring rechtvaardigen”. Die “gedragingen” raken immers naar de aard álle HAMC (een wereldwijde organisatie van de Hells Angels in de zin van een wereldwijde, als zelfstandige organisatie naar buiten tredende motorclub die voldoet aan de definitie van een corporatie in art. 10:117, aanhef en onder a BW), terwijl het hof dus - zie ook onder 3.51 hiervoor - afdoende duidelijk maakt waarom, gezien ook die “specifieke gedragingen”, een verklaring voor recht inzake HAMC op de voet van art. 10:122 BW in verbinding met art. 2:20 lid 1 BW gerechtvaardigd is. Evenmin biedt het subonderdeel enig soelaas de stelling dat het hof net zomin “enige kenbare gedachten [heeft] gewijd aan de vraag welke gedragingen van de Nederlandse Hells Angels precies aan HAMC Holland kunnen worden toegerekend en waarom die gedragingen een verbodenverklaring rechtvaardigen”. Mede gelet op rov. (5.3-5.13 en) 5.14-5.26 beschouwt het hof HAMC Holland als een zelfstandige organisatie van alle Hells Angels in Nederland, die ook als zodanig deelneemt aan het rechtsverkeer en waarbij geldt dat HAMC Holland een informele vereniging naar Nederlands recht is, dat de Nederlandse Hells Angels mede te beschouwen zijn als lid van HAMC Holland (zij zijn ook lid van HAMC, waarover hiervoor; ik laat de Nederlandse Hells Angels-charters dan nog daar) en dat HAMC Holland, een nationaal niveau van de structuur waarin de Hells Angels zijn georganiseerd gevormd door de Hells Angels in Nederland, onderdeel is van HAMC, het wereldniveau van die structuur (waarover dus hiervoor). Zoals ook blijkt uit rov. 5.51 heeft het hof, bezien tegen deze achtergrond, wat betreft de in het kader van art. 2:20 lid 1 BW mede aan HAMC Holland toerekenbare, met de openbare orde strijdige gedragingen van Hells Angels het oog op de door het hof in ogenschouw genomen gedragingen van de Hells Angels in Nederland. Uit rov. 5.47-5.49 wordt afdoende duidelijk welke gedragingen dit betreft, dat behoefde geen nadere motivering door het hof. En ook hier geldt dat het hof - zie ook onder 3.51 hiervoor - afdoende duidelijk maakt waarom, gezien ook die “gedragingen”, een verbodenverklaring en ontbinding inzake HAMC Holland op de voet van art. 2:20 lid 1 BW gerechtvaardigd is. Daarmee valt tevens de bodem weg onder het subonderdeel waar nog wordt opgemerkt dat het hof zich “kennelijk” niets gelegen heeft laten liggen aan de in het subonderdeel bedoelde stellingname van de Stichting c.s. en dat het hof, nu het zich “niet (kenbaar)” van de daarin bedoelde vragen vergewist, ook in dit opzicht, mede gelet op de hoge motiveringsplicht die voortvloeit uit de noodzaak tot terughoudende toepassing van art. 2:20 BW, in zijn motiveringsplicht is tekortgeschoten. Hierop stuit het subonderdeel af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2cd6d64b64f8fc575d87f1377831abadbddf124bf6c6f67eda04054f1d18e966 | shasum -a 256