Onder 6 Parket bij de Hoge Raad 25 maart 2022

De tweede voorwaarde die art. 11 lid 2 EVRM stelt (erop neerkomend dat een beperking van de vrijheid van vereniging in een democratische samenleving noodzakelijk is) valt dus uiteen in drie sub-voorwaarden (erop neerkomend (i) dat de beperking van de onderhavige fundamentele vrijheid haar grond vindt in een ‘pressing social need’, (ii) dat de inbreuk proportioneel is aan het daarmee nagestreefde wettige doel, en (iii) dat de gehanteerde gronden terzake dienend en toereikend zijn). Ik wend mij nu tot het subonderdeel. Voor zover het subonderdeel redeneert vanuit een door het hof in het onderhavige geval uit te voeren belangenafweging (“op nauwgezette wijze een dergelijke belangenafweging uitvoert”) die nog weer verder gaat dan wat als vereiste voortvloeit uit - genoemde rechtspraak van het EHRM en de Hoge Raad inzake - genoemde tweede voorwaarde en drie sub-voorwaarden waarin deze tweede voorwaarde uiteenvalt, is het subonderdeel gebaseerd op een opvatting die geen steun vindt in het recht en loopt het daarop vast. Overigens komt de rechter (althans de lidstaat bij het EVRM) in dit verband een ‘margin of appreciation’ toe, die naar gelang de feiten en omstandigheden van het geval smaller of ruimer is en die, als het gaat om organisaties die aanzetten tot geweld tegen individuen, vertegenwoordigers van de staat of een deel van de bevolking, eerder ruim is dan smal. Voor zover het subonderdeel redeneert vanuit een door het hof in het onderhavige geval uit te voeren belangenafweging in lijn met genoemde tweede voorwaarde en drie sub-voorwaarden waarin deze tweede voorwaarde uiteenvalt, ziet het eraan voorbij dat het hof in de beschikking zo’n belangenafweging wel degelijk kenbaar uitvoert en bovendien op een wijze die geen blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting, in welk geval het subonderdeel dus evenzeer vastloopt. Daarbij betrek ik mede:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2cd6d64b64f8fc575d87f1377831abadbddf124bf6c6f67eda04054f1d18e966 | shasum -a 256