Onder 3.63 Parket bij de Hoge Raad 25 maart 2022

Het subonderdeel faalt, gelet op het volgende. Voor zover het subonderdeel, voortbouwend op subonderdeel 5.2, redeneert vanuit een door het hof in het onderhavige geval uit te voeren belangenafweging (“op nauwgezette wijze een dergelijke belangenafweging uitvoert”) die nog weer verder gaat dan wat als vereiste voortvloeit uit de onder 3.61 hiervoor - genoemde rechtspraak van het EHRM en de Hoge Raad inzake de daar - genoemde tweede voorwaarde en drie sub-voorwaarden waarin deze tweede voorwaarde uiteenvalt, deelt het ter zake in het lot van subonderdeel 5.2, dat faalt. Zie onder 3.61 hiervoor. Voor zover het subonderdeel aanvoert dat het hof “[immers] volstaat met enkele grove pennenstreken en sjablonen om tot de verstrekkende slotsom te komen dat een verbodenverklaring van HAMC en HAMC Holland noodzakelijk en proportioneel is”, welke “conclusie is gebaseerd op de enkele overweging dat eerder straf- en bestuursrechtelijk optreden niet voldoende is gebleken om de ‘schadelijke’ activiteiten van de Hells Angels een halt toe te roepen”, ziet het subonderdeel voorbij aan al hetgeen het hof in werkelijkheid doet in rov. 5.52 van de beschikking, te bezien ook in het licht van hetgeen het hof overweegt in rov. (5.27-5.35 en) 5.36-5.51, waarover mede onder 3.51, 3.53, 3.55 en 3.61 hiervoor. Zoals daaruit blijkt, gaat het subonderdeel aldus uit van een onjuiste lezing van de beschikking, waarmee het feitelijke grondslag mist. Voor zover het subonderdeel betoogt dat het hof “daarbij evenwel niet [heeft] gerespondeerd op het onderbouwde betoog van de Stichting c.s. dat erop neerkomt dat, anders dan het OM het doet voorkomen, nog nauwelijks gebruik is gemaakt van relevante bestuursrechtelijke instrumenten die overheden kunnen benutten indien zij menen dat in hun regio sprake is van met de openbare orde strijdig handelen door de Hells Angels”, strandt het evenzeer. Op de vindplaatsen waarnaar het subonderdeel verwijst, tref ik allereerst niet de stelling van de Stichting c.s. aan dat “nog nauwelijks gebruik is gemaakt van relevante bestuursrechtelijke instrumenten die overheden kunnen benutten indien zij menen dat in hun regio sprake is van met de openbare orde strijdige handelen door de Hells Angels”. Veeleer hebben de Stichting c.s. aldaar in eerste aanleg niet zozeer betwist dat maatregelen genomen zijn, zoals het OM in zijn verzoekschrift heeft gesteld, als wel aangevoerd dat deze maatregelen (stopgesprekken, voornemens tot oplegging van een last onder dwangsom, screenings in het kader van de Wet Bibob, etc.) niet bestuursrechtelijk van aard zijn, dat een relatie tot de Hells Angels ontbreekt en dat ze zijn getroffen in het kader van reguliere handhaving. Ten aanzien van maatregelen in het buitenland hebben de Stichting c.s. betoogd, kort gezegd, dat de relevantie met de onderhavige procedure mist, dat geen onderscheid is gemaakt tussen verschillende soorten motorclubs en dat de door het OM gebruikte bronnen niet traceerbaar of niet actueel zijn. Hierbij komt - en dit is op zichzelf reeds fataal voor het subonderdeel - dat het OM in hoger beroep gemotiveerd de stelling heeft ingenomen dat tot op de dag van vandaag zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk tegen de Hells Angels is opgetreden, onder verwijzing naar voorbeelden hiervan in de door het OM aangehechte bijlage 26, maar dit echter niet voldoende is gebleken om de schadelijke werkzaamheid van de club volledig een halt toe te roepen, welke stelling van het OM in hoger beroep vervolgens door de Stichting c.s. in hoger beroep niet meer is weersproken (het subonderdeel noemt daarvan (dus) ook geen vindplaatsen in de gedingstukken). Gelet hierop gaf de stellingname van de Stichting c.s. in eerste aanleg waarop het subonderdeel hier doelt het hof geen aanleiding zijn oordeel in rov. 5.52 nog weer nader te motiveren. Hetzelfde geldt voor zover het subonderdeel nog poneert dat het hof evenmin respondeert op de stelling van de Stichting c.s. in eerste aanleg “dat niet is aangevoerd door het OM, althans is gebleken, dat de integrale aanpak van de overheid, die reeds ingrijpende gevolgen voor motorclubs als de Hells Angels heeft, zou falen of onvoldoende resultaat zou opleveren.” Het hof overweegt in rov. 5.52 immers dat, zoals het OM heeft toegelicht (in hoger beroep, door de Stichting c.s. niet bestreden; zie hiervoor), al langer strafrechtelijk en bestuursrechtelijk wordt opgetreden tegen de Hells Angels, maar dit niet voldoende is gebleken om deze schadelijke activiteiten van HAMC en HAMC Holland een halt toe te roepen, gevolgd door ’s hofs vaststelling dat niet is gebleken dat er nog andere, minder vergaande maatregelen - dan die waarop de onderhavige procedure betrekking heeft, dus, kort gezegd, inzake art. 2:20 BW in verbinding met art. 10:122 BW - mogelijk zijn om het gevaar dat daarvan uitgaat voor de openbare orde in te dammen. Gelet hierop gaf de stellingname van de Stichting c.s. in eerste aanleg waarop het subonderdeel hier doelt het hof evenmin aanleiding zijn oordeel in rov. 5.52 nog weer nader te motiveren. Daarmee valt tevens de bodem weg onder het subonderdeel waar nog wordt opgemerkt dat het hof “[d]oor dat niet te doen” op dit belangrijke punt een ontoereikend gemotiveerde beslissing heeft genomen. Hierop stuit het subonderdeel af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2cd6d64b64f8fc575d87f1377831abadbddf124bf6c6f67eda04054f1d18e966 | shasum -a 256