Onder 4.13 Parket bij de Hoge Raad 25 maart 2022

Daarmee strookt hetgeen het hof op basis van de (naar diens oordeel) bestaande situatie overweegt in rov. 5.53-5.58 omtrent het zijn van HAM Corporation van een corporatie in de zin van art. 10:117, aanhef en onder a BW (in verbinding met art. 10:122 BW), waarover hiervoor. De rechtsklacht in subonderdeel 2.2 miskent dat de daarin onder (i) t/m (v) aangevoerde omstandigheden naar de aard niet in de weg staan aan ’s hofs oordeel ter zake, in het bijzonder diens stevig feitelijk verankerde vaststelling dat HAM Corporation zelf een (buitenlandse) vennootschap (een Amerikaanse rechtspersoon, beheerst door Californisch recht) is en ook als een zelfstandige organisatie naar buiten toe optreedt; zie onder 4.7 hiervoor. Immers: ook als die onder (i) t/m (v) aangevoerde omstandigheden zich ten aanzien van HAM Corporation zouden voordoen, blijft staan wat het hof ter zake overweegt in met name rov. 5.54-5.57 op basis waarvan het hof, gezien ook genoemde bronnen, zonder schending van enige rechtsregel kon komen gelijk het doet tot genoemde vaststelling in het kader van art. 10:117, aanhef en onder a BW (in verbinding met art. 10:122 BW) - insluitend dus dat HAM Corporation ook daadwerkelijk als een zelfstandige organisatie naar buiten toe optreedt, wat, gelet op hetgeen het hof daarbij allemaal in aanmerking neemt, m.i. niet serieus te ontkennen valt. Ik betrek daarbij dat een andere uitkomst ook op gespannen voet zou staan met het uitgangspunt inzake de motivering/onderbouwing van een art. 10:122 lid 1 BW-verzoek en het uit art. 6 EVRM voortvloeiende recht waarop het hof wijst in de voorlaatste en laatste zin van rov. 5.56, waarover hiervoor, waaraan het subonderdeel eveneens voorbijgaat. Kortom: de andersluidende opvatting zoals voorgestaan door het subonderdeel - waarin dus wordt geredeneerd vanuit een aanmerkelijk engere invulling van het hier relevante juridische concept ‘als zelfstandige organisatie naar buiten toe optreden’, waarvoor ik ook in genoemde bronnen geen aanknopingspunt heb aangetroffen - vindt geen steun in het recht, zodat daarin geen onjuiste rechtsopvatting van het hof gelegen kan zijn. In het verlengde daarvan loopt ook de motiveringsklacht in subonderdeel 2.2 vast, nu het hof in de beschikking terecht niet uitgaat van de door het subonderdeel voorgestane opvatting (die dus geen steun vindt in het recht) en de daarin bedoelde omstandigheden onder (i) t/m (v), ook als tot uitgangspunt zou dienen dat deze zich ten aanzien van HAM Corporation voordoen, het hof dus geen aanleiding gaven zijn oordeel ter zake nog weer nader te motiveren. Kortom: ook zonder nadere motivering valt dan heel wel in te zien dat, zoals het hof daar (uitgebreid toegelicht) oordeelt, voor doeleinden van art. 10:117, aanhef en onder a BW (in verbinding met art. 10:122 BW) te gelden heeft dat HAM Corporation “zelf een (buitenlandse) vennootschap [is] en zij ook als zelfstandige organisatie naar buiten toe op[treedt]”, reden waarom zij een corporatie is als daar bedoeld. Subonderdeel 2.3 loopt eveneens vast. In de eerste plaats geldt dat het subonderdeel uitgaat van een onjuiste lezing van de beschikking, waarmee het feitelijke grondslag mist, voor zover het veronderstelt dat het hof in de door het subonderdeel bedoelde passages in rov. 5.56 met de verwijzing naar “de Hells Angels” niet (ook) doelt op HAMC. Waar het hof daar verwijst naar “de Hells Angels” heeft het hof immers, gezien ook rov. 5.53-5.58, duidelijk (ook) het oog op HAMC: de wereldwijde organisatie van de Hells Angels (gevormd door alle Hells Angels ter wereld, leden (members) van HAMC), zelf een corporatie in de zin van art. 10:117, aanhef en onder a BW. Zie ook onder 3.51 hiervoor. Naar hieruit volgt, is dan ook geen sprake van tegenstrijdigheid in rov. 5.56 met ’s hofs vaststelling dat HAMC een organisatorisch verband is van alle Hells Angels ter wereld waarvan alle Hells Angels lid zijn noch van een onbegrijpelijke uitleg van de stellingen van het OM, zoals bedoeld door het subonderdeel. Zoals reeds volgt uit de behandeling van subonderdeel 2.2 hiervoor, bestond er voor het hof geen aanleiding nog weer nader in te gaan op deze stellingen van het OM (die in die zin dan ook niet als ‘essentieel’ zijn aan te merken), anders dan subonderdeel 2.3 tot slot nog poneert. Met het stranden van subonderdelen 2.2 en 2.3 is ook het lot bezegeld van subonderdeel 2.4 , dat slechts een voortbouwklacht bevat. Dit behoeft geen verdere toelichting. Hierop stuiten de subonderdelen af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2cd6d64b64f8fc575d87f1377831abadbddf124bf6c6f67eda04054f1d18e966 | shasum -a 256