Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 8 april 2022

Dit heeft nog steeds actualiteitswaarde, getuige ook de hedendaagse literatuur die tevens in brede zin aansluit bij onder meer genoemde Hoge Raad-rechtspraak. Daarbij past mede dat, naar de Hoge Raad bij herhaling heeft geoordeeld (zo ook in zijn Unilever-beschikking), voor toewijzing van een enquêteverzoek ingevolge art. 2:350 lid 1 BW “slechts” plaats is wanneer “blijkt” van de daarin bedoelde “gegronde redenen”, etc. Welke drempel dus, in de woorden van A-G Timmerman, “een betekenisvolle is”. Wat de OK overweegt in rov. 4.18 van de beschikking strookt eenvoudigweg met het voorgaande. Het komt erop neer dat het verzoek van Olympus wel op de doeleinden van een enquêteprocedure gerichte stellingen inhoudt (die de OK dus samenvattend weergeeft in rov. 4.14), en zij daarin ontvankelijk is, maar dient te worden afgewezen gezien de maatstaf van art. 2:350 lid 1 BW, (reeds) omdat Olympus deze feitelijke stellingname niet aannemelijk heeft kunnen maken. Wat, gezien ook het partijdebat, wel op haar weg lag als verzoekende partij. Kort en goed: voor zover het subonderdeel uitgaat van een andere lezing van de beschikking dan hiervoor aangehouden, is deze lezing onjuist en mist het subonderdeel daarmee feitelijke grondslag. Voor zover het subonderdeel wel uitgaat van een juiste lezing van de beschikking, loopt de daarin vervatte rechtsklacht vast op wat ik overigens hiervoor heb uiteengezet. Hierop stuit het subonderdeel af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8b38ddd3fa2aba3a0c1e0dc11a426bcec29cf7eb32efd875a1df0631f11bde2c | shasum -a 256