Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 13 mei 2022

Deze klacht faalt. In casu is sprake van een contractuele tekortkoming door ELN (rov. 4.1). Voor het bestaan van een schadevergoedingsplicht op grond van art. 6:74 lid 1 BW is uiteraard een condicio sine qua non -verband vereist tussen de contractuele tekortkoming en de door [eiser] geleden schade door diefstal van zijn bezittingen. Het hof heeft in rov. 4.2 in overeenstemming met de hoofdregel van art. 150 Rv overwogen dat stelplicht en bewijslast daarvan – en daarmee dus ook het bewijsrisico – op [eiser] rusten. Het is volgens die hoofdregel dus aan [eiser] om aannemelijk te maken dat de inbraak niet zou hebben plaatsgevonden als het achterdeurslot wél was voorzien van een cilinder met antitrekbeveiliging. Het onderdeel voert in wezen aan dat het hof, alleen al gezien de (inhoud van de) contractuele tekortkoming van ELN, de bewijslast had moeten omdraaien, zodat deze op ELN zou komen te rusten. Dit standpunt vindt echter geen steun in het recht. Volgens art. 150 Rv vindt de daarin geformuleerde hoofdregel geen toepassing indien uit enige bijzondere regel of uit de eisen van redelijkheid en billijkheid een andere verdeling van de bewijslast voortvloeit. Het is niet duidelijk wat [eiser] tegen deze achtergrond op het oog heeft. Hij roept geen bijzondere regel in en mij is ook geen in aanmerking komende bijzondere regel bekend. [eiser] voert ook niet aan dat het hof op grond van de redelijkheid en billijkheid tot een afwijking van de hoofdregel van art. 150 Rv moest komen. Ik zie daarvoor overigens ook geen grond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29a2a6fa1a5c95c225772f402491bf1429edc100936d0ca77dffa3324783c4cc | shasum -a 256