Onder 3.13 Parket bij de Hoge Raad 13 mei 2022

In de onderhavige zaak is aan deze toepassingsvoorwaarden niet voldaan. In de procedure tussen [eiser] en ELN is er, anders dan in de zojuist besproken zaak, geen sprake van een door ELN geschonden veiligheidsnorm opgelegd door een regelgevende instantie (in ruime zin ) ter bescherming van anderen. Het gaat hier om de niet nagekomen contractuele verplichting van ELN om het slot in de achterdeur van de woning [eiser] te voorzien van een cilinder met antitrekbeveiliging. Door deze contractuele tekortkoming heeft het [eiser] ontbroken aan de bescherming waarop hij dacht te kunnen rekenen door zich van nieuwe sloten te voorzien. Hoewel men begrip kan hebben voor het gevoel waarmee [eiser] achterblijft door het oordeel van het hof dat zijn vordering moet worden afgewezen bij gebrek aan causaal verband tussen tekortkoming en schade, ligt toepassing van de omkeringsregel hier toch niet voor de hand. Op ELN rustte immers niet de verplichting om een inbraak te voorkomen en daartoe strekte de door ELN overtreden ‘norm’ ook niet. Van een op ELN rustende veiligheidsnorm is geen sprake. Het niet (tijdig) leveren van een slot (waarmee een bepaald, gegeven (reeds bestaand) risico kan worden gemitigeerd), is iets anders dan het leveren van een machine die niet aan veiligheidsnormen voldoet en daarmee zelf een gevaar vormt . Op ELN rustte weliswaar de contractuele verplichting om een slot te leveren en te monteren dat een zekere bescherming tegen inbraak zou geven (juist omdat zo’n slot het inbrekers moeilijker maakt), maar dat daarmee inbraak daadwerkelijk wordt voorkomen, is evenmin gezegd. Of inbraak daadwerkelijk wordt voorkomen, is juist weer afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Van een zich opdringend causaal verband tussen normschending en schade dat juist toepassing van de omkeringsregel rechtvaardigt, is hier dus ook geen sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29a2a6fa1a5c95c225772f402491bf1429edc100936d0ca77dffa3324783c4cc | shasum -a 256