Onder 3.16 Parket bij de Hoge Raad 13 mei 2022

Dit onderdeel klaagt over het oordeel van het hof in rov. 4.7 dat de contractuele aansprakelijkheidsuitsluiting van ELN (randnummer 2.8 hiervoor) niet ongepast is en dat daarmee het vermoeden van onredelijk bezwarendheid moet wijken. Volgens [eiser] is dit oordeel rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk. Hij wijst erop dat het hof in rov. 4.6 met juistheid heeft overwogen dat artikel 15.2 van de algemene voorwaarden van ELN volgens art. 6:237 aanhef en onder f BW wordt vermoed onredelijk bezwarend te zijn, nu het ELN geheel of ten dele bevrijdt van een wettelijke verplichting tot schadevergoeding. Aan dit vermoeden kan volgens [eiser] niet afdoen dat uitsluiting door de verkoper/aannemer van (aansprakelijkheid voor) gevolgschade algemeen gebruikelijk en aanvaard zou zijn (zeker in situaties dat een kleine fout grote financiële gevolgen kan hebben), zoals het hof in rov. 4.7 heeft overwogen. De overweging van het hof dat uitsluiting door de verkoper/aannemer van (aansprakelijkheid voor) gevolgschade algemeen gebruikelijk en aanvaard zou zijn, is volgens [eiser] onbegrijpelijk. Het hof heeft dat ook niet gemotiveerd. Bovendien is het hier te hanteren criterium niet of een kleine fout grote financiële gevolgen kan hebben. Ook de overweging dat niet vol te houden is dat de aansprakelijkheidsuitsluiting leidt tot een aanzienlijke verstoring van de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen ten nadele van de consument, is volgens [eiser] rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk. Verder heeft het hof miskend dat hetgeen tussen partijen is overeengekomen, ook geenszins de conclusie kan dragen dat het in casu zou gaan om een “ kleine fout ”. Volgens [eiser] gaat het juist om een ernstige, toerekenbare tekortkoming.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29a2a6fa1a5c95c225772f402491bf1429edc100936d0ca77dffa3324783c4cc | shasum -a 256