Onder 4.63 Parket bij de Hoge Raad 13 mei 2022

In de bestaande rechtspraak van de Hoge Raad was dat niet het uitgangspunt. Volgens die rechtspraak mocht de rechter een stuk dat door een partij ná een in het procesreglement genoemde termijn is ingediend, niet zomaar weigeren. In aanmerking genomen dat het hier een in hoger beroep (de laatste feitelijke instantie) toe te passen bepaling betreft en gelet op wat mede met het oog daarop uit de eisen van een goede procesorde voortvloeit – zoals de Hoge Raad het formuleerde –, moet de rechter eerst beoordelen of het gaat om een stuk waarvan de aard en de omvang geen beletsel vormen om terstond van de inhoud daarvan kennis te nemen en daarop te reageren. Wanneer de rechter van oordeel is dat het stuk inderdaad kort en eenvoudig te doorgronden is, dan laat zij het stuk toe. Wanneer het gaat om een stuk waarvan reeds de aard en omvang, gelet op het tijdstip waarop het is overgelegd, het vermoeden wettigen dat tot de betrokken terechtzitting, de tijd en gelegenheid voor een behoorlijke kennisneming ervan en een deugdelijke voorbereiding van verweer ertegen hebben ontbroken, dient de rechter – ook ambtshalve – erop te letten dat aan het vereiste van hoor en wederhoor is voldaan en een daarmee in overeenstemming zijnde beslissing te geven waarvan, met het oog op de controle door de hogere rechter van de naleving van dit fundamentele beginsel, uit het vonnis of arrest of uit het proces-verbaal van de zitting dient te blijken. In het bijzonder zal moeten worden vermeld hetzij dat de rechter een bepaalde maatregel te dezer zake heeft genomen op grond waarvan kan worden aangenomen dat voormelde kennisneming en voorbereiding alsnog hebben kunnen plaatsvinden, hetzij dat de wederpartij ermee heeft ingestemd dat de rechter zonder een zodanige maatregel met het stuk rekening zou kunnen houden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ac2c09df278528101e8fb5e2511ca579439ac0e08a87070119292e6a1eeb162c | shasum -a 256