Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 13 mei 2022

De meervoudige kamer voor kantonzaken in de Rechtbank Midden-Nederland heeft bij vonnis van 27 november 2019 de vorderingen van de franchisenemers afgewezen. De rechtbank oordeelt dat pizza’s zijn te kwalificeren als ‘waren’ in de zin van het Verplichtstellingsbesluit, in taalkundige zin en in de zin van de Warenwet (jo. Verordening (EG) 178/2002) en daarom onder de definitie van bepaling I.c.1 van het Verplichtstellingsbesluit vallen (rov. 5.3). Vervolgens overweegt de rechtbank dat de franchisenemers een detailhandel in de zin van die bepaling uitoefenen (rov. 5.7), omdat i) het gegeven dat het woord ‘waren’ maar eenmaal in bepaling I.c.1 wordt gebruikt onvoldoende is om te komen tot de door de franchisenemers voorgestane uitleg dat het bij in- en verkoop om dezelfde waren moet gaan, ii) deze uitleg er toe zou leiden dat detailhandel alleen onder de verplichtstelling valt als na inkoop van waren geen enkele aanpassing wordt gedaan aan het product, terwijl van enige aanpassing, zoals het ompakken of samenstellen van waren, al snel sprake zal zijn en het Verplichtstellingsbesluit geen aanwijzingen voor een dergelijke beperkte werkingssfeer bevat (rov. 5.5), en iii) het gegeven dat in dit geval de chemische samenstelling van de halffabricaten en ingrediënten door de bewerking wijzigt, niet de conclusie rechtvaardigt dat er andere waren worden in- en verkocht. Daar komt bij dat ook onbewerkte producten worden verkocht (rov. 5.6).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d2ac8f82f6f27f5166e2b9948fc6180cdad7f79de592c564178225667921340 | shasum -a 256