Onder 3.7 Parket bij de Hoge Raad 13 mei 2022

Vervolgens oordeelt het hof in rov. 2.11-2.12 dat het Verplichtstellingsbesluit niet vereist dat het gaat om de verkoop van ‘dezelfde waren’ oftewel wederverkoop, om daaruit af te leiden dat de bedrijfsactiviteiten van de franchisenemers onder de werkingssfeerbepaling I.c.1 van het Verplichtstellingsbesluit vallen. De franchisenemers houden zich bezig met de verkoop van pizza’s aan particulieren en voldoen aan de omschrijving van bepaling I.c.1. Daaruit blijkt niet dat het bij hun inkoop moet gaan om ‘dezelfde waren’ die zij onbewerkt moeten verkopen; dat staat er immers niet. De toepassing van de cao-norm brengt juist mee dat het begrip ‘dezelfde’ niet moet worden ingelezen. Gelet op deze uitleg zijn de stellingen van de franchisenemers over het bereiden van de pizza’s en de wijziging van de ingekochte ingrediënten tot een pizza als verkocht eindproduct niet van belang; ook als daarvan sprake is, valt de verkoop van pizza’s onder bepaling I.c.1. Het hof verwerpt de stelling dat voor de franchisenemers bij lezing van die bepaling niet duidelijk is dat de bedrijfsactiviteiten vallen onder de werkingssfeer van het Verplichtstellingsbesluit (rov. 2.13). De uitzonderingsbepalingen acht het hof niet van toepassing. Hoewel de bedrijfsactiviteiten verwantschap vertonen met de horecabranche, staat vast dat de activiteiten niet onder de werkingssfeer van de Stichting Pensioenfonds Horeca & Catering vallen omdat in elk geval de meeste vestgingen geen restaurantfunctie hebben (rov. 2.14-2.15). De kernactiviteit is de verkoop van pizza’s, waaraan bereiding en bezorging dienstbaar zijn. Het gegeven dat er door het personeel meer tijd wordt besteed aan de bereiding en bezorging van pizza’s dan aan de verkoop, en dus de loonsom vooral ziet op die ondersteunende diensten, maakt dit niet anders (rov. 2.16-2.17).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d2ac8f82f6f27f5166e2b9948fc6180cdad7f79de592c564178225667921340 | shasum -a 256