Onder 4.19 Parket bij de Hoge Raad 21 januari 2022

Het onderdeel klaagt dat het hof – verkort weergegeven – heeft miskend dat (a) het door het hof (onvoorwaardelijk) opleggen van de verplichting tot zekerheidstelling en van een dwangsom zich niet verhoudt met de keuze die degene, die de veroordeling verkreeg, heeft om de executie op te schorten zonder zekerheidstelling of de executie voort te zetten met zekerheidstelling; (b) op grond van art. 235 Rv alleen een voorwaardelijke verplichting tot zekerheidstelling kan worden opgelegd, dan wel de verplichting tot zekerheidstelling als bedoeld in art. 235 Rv niet kan worden versterkt met een dwangsom; (c) de verplichting tot zekerheidstelling als bedoeld in art. 235 Rv niet kan worden aangemerkt als een ‘hoofdveroordeling’ in de zin van art. 611a Rv, in het bijzonder gelet op het voorwaardelijk karakter, zodat deze verplichting niet kan worden versterkt met een dwangsom; en (d) uit de door de Hoge Raad in zijn arrest van 20 december 2019, ECLI:NL:HR:2019:2026 geformuleerde maatstaf volgt dat zekerheidstelling niet onvoorwaardelijk kan worden opgelegd en niet kan worden versterkt met een dwangsom (die wordt verbeurd indien geen zekerheid wordt gesteld), aangezien dat niet verenigbaar is met het doel van de regeling of zinledig is. Daarnaast zijn volgens het onderdeel, indien het hof het voorgaande niet heeft miskend, de bestreden oordelen van het hof onbegrijpelijk althans onvoldoende gemotiveerd, gelet op hetgeen is aangevoerd onder a-d.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9dadc4602a46b02241b1124fa847b39e6ecff2cbeec8b903f0ff0f566a7d2198 | shasum -a 256