Onder 3.6 Parket bij de Hoge Raad 20 mei 2022

“3.2 Het voorschrift van art. 69 [Fw] is in beginsel slechts gegeven om de daarin genoemden – waaronder de gefailleerde – invloed toe te kennen op het beheer over de failliete boedel en om, zo zij menen dat bij dat beheer fouten worden gemaakt, deze te doen herstellen of voorkomen, en niet om hen in de gelegenheid te stellen op deze eenvoudige wijze aan hen persoonlijk toekomende rechten tegenover de boedel geldend te maken. Evenwel bestaat aanleiding op dit beginsel een uitzondering te maken voor geval het gaat om aan de gefailleerde persoonlijk toekomende rechten op gelden als bedoeld in art. 21 onder 3e, of uit hoofde van andere wettelijke bepalingen die met die bepaling voor de toepassing van art. 69 gelijk moeten worden gesteld, omdat zij ertoe strekken de gefailleerde ondanks zijn faillissement de beschikking te doen houden over uitkeringen tot zijn levensonderhoud bestemd. Het is immers wenselijk dat geschillen welke omtrent dergelijke rechten tussen de curator en de gefailleerde mochten rijzen, op korte termijn en op eenvoudige, voor de gefailleerde zo min mogelijk kosten met zich brengende wijze kunnen worden beslist. In het stelsel van de Faillissementswet ligt dan voor de hand te aanvaarden dat dergelijke geschillen worden beslist door de R-C, waarvoor mede pleit dat ter zake van verwante vragen in art. 21 onder 2 en 4 de beslissing eveneens in handen van de R-C is gelegd. De Faillissementswet kent niet een bijzondere bepaling waaraan de R-C deze bevoegdheid kan ontlenen, zodat zij op art. 69 moet worden gebaseerd. Van een beslissing van de R-C in geschillen als hier bedoeld staat ingevolge art. 67 hoger beroep open, nu de Wet dat niet uitdrukkelijk uitsluit en de aard van de beslissing daartoe niet noopt.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bb6bec7d57fd6f2fe2fb47871a481c4e81a5c552fdae7092258231696d0271a | shasum -a 256