Onder 4.3 Parket bij de Hoge Raad 20 mei 2022

Op grond van art. 20 Fw omvat het faillissement het gehele vermogen van de schuldenaar ten tijde van de faillietverklaring, alsmede hetgeen hij gedurende het faillissement verwerft. Onder meer art. 21, aanhef en onder 2e, Fw maakt daarop een uitzondering, voor zover de rechter-commissaris dat bepaalt. Dergelijke uitzonderingen op de in art. 20 Fw genoemde hoofdregel zijn strikt beperkt tot het onder de uitzondering vallende vermogensbestanddeel. Zonder beschikking van de rechter-commissaris valt het inkomen uit arbeid dus in het faillissement. De beslissing van de rechter-commissaris over het vrij te laten bedrag is uitdrukkelijk een discretionaire bevoegdheid. De Hoge Raad heeft een keer overwogen dat op art. 21, aanhef en onder 2e, Fw de beslagvrije voet als bedoeld in art. 475d Rv van toepassing is en een keer dat het op grond van die bepaling vrij te laten bedrag de beslagvrije voet is. Zoals de literatuur aanneemt, zijn deze overwegingen kennelijk op te vatten als een uitgangspunt. De vaststelling van het vrij te laten bedrag is namelijk als zodanig wettelijk normvrij (de wet geeft daarvoor geen maatstaf). De rechter-commissaris kan bij de vaststelling daarvan rekening houden met de omstandigheden van het concrete geval en hij mag aansluiting zoeken bij de beslagvrije voet of de berekening voor het vrij te laten bedrag in de Recofa-richtlijnen voor schuldsaneringsregelingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bb6bec7d57fd6f2fe2fb47871a481c4e81a5c552fdae7092258231696d0271a | shasum -a 256