Onder 4.7.3. Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2022

Het voorgaande is op zichzelf te verenigen met de algemene vooropstelling van de Hoge Raad in zijn overzichtsarrest van 12 maart 2002, die erop neerkomt dat de betrokken mededeling rechtsgeldig is betekend door de toezending per gewone post, tenzij aannemelijk is dat bij de toezending verdragsverplichtingen niet zijn nageleefd of de buitenlandse autoriteit of instantie geen uitvoering heeft gegeven aan het verzoek. Gesteld kan immers worden dat indien niet komt vast te staan dat de betrokken mededeling de verdachte daadwerkelijk heeft bereikt, de verdragsverplichtingen in het kader van het Unierecht niet zijn nageleefd. Dat geldt in mindere mate voor het arrest van de Hoge Raad van 19 november 2019, waarin de Hoge Raad heeft bepaald dat uit art. 5 lid 2 aanhef en onder b EU-rechtshulpovereenkomst niet volgt, dat in geval van rechtstreekse toezending over de post als bedoeld in art. 5 lid 1 EU-rechtshulpovereenkomst, de uitreiking van de gerechtelijke mededeling aan de geadresseerde moet blijken uit een van de postdiensten afkomstig bewijs daarvan. Ook het uitgangspunt in het arrest van de Hoge Raad van 15 september 1997, dat bij een oproeping per gewone post, die niet als onbestelbaar retour is gekomen, ervan mag worden uitgegaan dat die oproeping op verdachtes adres is aangekomen, is naar mijn mening niet (meer) in overeenstemming met het Unierecht. In dat geval blijft immers gerede twijfel bestaan of de verdachte weet dat tegen hem een strafzaak loopt, casu quo binnen welke termijn hij actie dient te ondernemen om zijn recht op verdediging te effectueren in een lopende strafzaak.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef028751ea5d0730967df151d5d178500997a1e70faa566b5ffa23b278e6d76d | shasum -a 256