Onder 4.6. Hoewel uit deze toelichting blijkt dat de wetgever in art. 22c, tweede lid, Sr de duur van de taak- en werkstraf heeft beperkt tot respectievelijk 480 en 240 uren, aangezien taak- en werkstraffen van langere duur minder effectief werden geacht, voorziet de wet in geval van samenloop niet in een nadere maximering. Daarom geeft 's Hofs strafoplegging niet blijk van miskenning van de art. 22c, 57 en 63 Sr en faalt het middel.” Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2022

30. Deze redenering van de steller van het middel is naar mijn oordeel om te beginnen gebaseerd op een onjuiste lezing van het arrest van de Hoge Raad van 28 november 2006 en gaat in zoverre mank. Zoals ik onder randnummer 23 heb uiteengezet, brengt het arrest immers niet mee dat per feit 240 uren taakstraf mag worden opgelegd. En als een rechter bij een veroordeling wegens vijf feiten – al dan niet gedeeltelijk – opteert voor een andere strafmodaliteit dan een taakstraf, lijkt me dat een gevolg van de beoordeling door de rechter van de ernst van de op dat moment voorliggende feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon van de verdachte in combinatie met het wettelijk maximum van een taakstraf van 240 uren, maar sluit een gelijktijdige en gevoegde behandeling van die feiten een combinatie van een taakstraf en een (al dan niet voorwaardelijke) gevangenisstraf op zichzelf genomen niet uit. Verder zie ik het belang van het geopperde bezwaar voor de verdachte in de onderhavige zaak niet in, nu de verdachte gelet op zijn persoonlijke omstandigheden wederom voor een taakstraf in aanmerking is gekomen in plaats van een langere onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/307dfbb05f18bf0c7446ecfa6b40189d9495db4a3036bef28ea15f671dc87ee8 | shasum -a 256