Onder 16.19 Parket bij de Hoge Raad 17 juni 2022

Het hof heeft met het hier bestreden oordeel tot uitdrukking gebracht dat de bezorgers in de praktijk weinig vrijheid zullen nemen om een eigen route te kiezen, ook al staat dat hen contractueel vrij. Dat oordeel heeft het hof, kort gezegd, als volgt gemotiveerd (rov. 3.9.2): beloning vindt plaats per bezorging, waaraan gemiddeld 30 minuten wordt besteed, waarbinnen de bezorger van zijn vertreklocatie naar het restaurant moet rijden, daar moet wachten tot de maaltijd gereed is en de maaltijd dan naar het opgegeven adres moet brengen. De bezorger zal dan – naar volgens het hof, in cassatie onbestreden, mag worden aangenomen – ‘ kiezen voor de snelste route, eventueel rekening houdend met een veilige fietsroute. ’ Deze overweging is geenszins onbegrijpelijk. Het hof hoefde daar niet ook nog bij te betrekken dat de bezorgers druk ervaren van de klant die hun route via GPS-gegevens voortdurend kan volgen (rov. 3.9.7), want begrijpelijkerwijs kan ook dat ertoe leiden dat de bezorgers niet snel een andere route zullen kiezen; ook dit onderstreept de betrekkelijkheid van deze vrijheid. Tot slot is het oordeel van het hof niet erop gestoeld dat een bezorger de verplichting zou hebben om de bestelling in zo’n 30 minuten af te ronden; zoals in het subonderdeel ook wordt onderkend, overweegt het hof juist dat uit de gedingstukken niet blijkt dat de bezorgers een bezorgtijd wordt gesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c882b6a0963632bbf99f4d1a4605c71e7132dc6be72c3b86160bfec9bcf15e10 | shasum -a 256