Alinea 97 Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2022

De handgeschreven briefjes van [slachtoffer 1] en de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] richting ouders. Hiervoor heeft simpelweg te gelden dat er in beide zaken steeds en alleen de verklaring is van de kinderen zelf. Het feit dat de verklaringen worden herhaald door moeder en door vader en het feit dat het verhaal op een briefje wordt geschreven maakt niet dat er sprake is voor voldoende steunbewijs. Vergelijk hier de uitspraak van de Hoge Raad van 13 juli 2010, ECLI:NL:HR:20210:BM2452, NJ 2010, 515, in welke zaak er een verklaring lag van het slachtoffer, een verklaring waaruit bleek dat de verdachte en het slachtoffer bij elkaar woonden, de verklaring van de moeder over wat het slachtoffer haar had verteld en een verklaring van een leerkracht over gedragsveranderingen. De Hoge Raad vernietigde de uitspraak van het hof omdat er sprake was van unus testis nullus testis. In de onderhavige zaak leveren de de-auditu-verklaringen van ouders en de door [slachtoffer 1] geschreven briefjes dus geen steunbewijs op. Daarnaast merk ik (ten overvloede) op dat dat ook geldt voor de verklaring van ouders waaruit blijkt dat mijn cliënt in hetzelfde huis woonde als [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] in de ten laste gelegde periode. Mijn cliënt woonde daar nu eenmaal, dus zijn verblijf daar was geen bijzondere gebeurtenis en levert ook geen steunbewijs op.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/58cd79ca7a29d9a454e2911f6206df0a188824a3f978c553bbd0d1bb908f5d44 | shasum -a 256