Onder 19 Parket bij de Hoge Raad 10 mei 2022

21. De steller van het middel leidt uit rechtspraak van Uw Raad af dat het openbaar ministerie in beginsel alleen aan zijn eigen toezeggingen en gedragingen gebonden is, maar dat uitzonderingen denkbaar zijn. Hij meent dat het hof ‘heeft overgenomen dat [A] c.s. in de periode van 2005-2014 onder continu toezicht van Provincie en NVWA hebben gestaan, inhoudend dat in totaal 80-100 maal fysiek bezoek van toezichthouders heeft plaatsgevonden, waarbij de administratie veelvuldig is onderzocht, vergunningen en transporten zijn gecontroleerd’. Wanneer ‘zo lang, zo vaak en zo diep toezicht van gespecialiseerde toezichthouders van de Provincie en de NVWA heeft plaatsgevonden’ zou ‘uit het feit dat er nimmer een schriftelijke waarschuwing, last onder dwangsom of andere negatieve reactie heeft plaatsgevonden’ mogen worden afgeleid ‘dat de gang van zaken akkoord en correct was’. Van belang zou voorts zijn dat de betreffende euralcodes ‘vrij eenvoudig vergunbaar waren, zonder aanpassing van de inrichting’. Als er tijdens de controles opmerkingen over zouden zijn gekomen, zou de milieuvergunning ‘eenvoudig aanpasbaar’ zijn geweest en zouden de ritten anders zijn ingericht. In dat licht, zo begrijp ik, zou ’s hofs motivering van de verwerping van het gevoerde verweer tekortschieten. In het bijzonder zou ontoereikend gemotiveerd zijn waarom hier geen sprake is van een ‘uitzonderlijk geval’.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a6ad0fa1e6f6d58c6f06c8d8cb2e199d248fdff0ddea84ced3735b2464372e4 | shasum -a 256