Onder 19 Parket bij de Hoge Raad 10 mei 2022

57. Deze stelling maakt geen deel uit van het verweer waar het middel (in de kern) op ziet, en dat de beoordelingsruimte bij het bepalen van euralcodes betreft. Een verwijzing naar een andere passage in de pleitnota ontbreekt. Inhoudelijk wijs ik op de overwegingen van het hof bij feit 3 inzake het acceptatie- en verwerkingsbeleid van [A] . In dat (AV-)beleid is ‘opgenomen dat alleen producten die kunnen worden ondergebracht onder de in bijlage 1 vermelde codes kunnen worden geaccepteerd binnen de inrichting. De acceptatieprocedure is bedoeld om voldoende informatie te ontvangen om te kunnen beoordelen of het aangeboden product mag worden geaccepteerd binnen de inrichting’. Het hof stelt voorts vast dat [mededader] bekend was met de systematiek van de euralcodes, en dat [betrokkene 5] heeft verklaard dat de provincie aan [A] heeft meegedeeld dat er verkeerde euralcodes werden gebruikt. Het hof leidt uit een en ander af, zo begrijp ik, dat [A] en de verdachte niet zonder nader onderzoek op de door (professionele) ontdoeners aan afvalstoffen gegeven euralcodes mochten vertrouwen. Het hof acht daarbij tevens van belang dat [A] , samen met verdachte, ook weer afval afzette bij andere bedrijven en dat [A] daarmee de wettelijke plicht had om de euralcode voor dat afval te bepalen. Voor zover het middel ervan uitgaat dat het hof niet is ingegaan op de stelling dat de verdachte mocht vertrouwen op de euralcodes die door professionele ontdoeners aan afvalstoffen waren toegekend, ontbeert het middel derhalve wederom feitelijke grondslag.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a6ad0fa1e6f6d58c6f06c8d8cb2e199d248fdff0ddea84ced3735b2464372e4 | shasum -a 256