Onder 2.8. Parket bij de Hoge Raad 25 januari 2022

In zijn aan dit arrest voorafgaande conclusie schreef mijn ambtgenoot Harteveld “dat art. 53 Sv en de daarbij horende wetsgeschiedenis geen uitsluitsel geven over de wijze waarop deze bevoegdheid (tot aanhouding; plv-AG) door de burger dient te worden uitgeoefend en welke grenzen daarvoor gelden. Een zodanige begrenzing geeft de wet wel voor de uitoefening van deze bevoegdheid door opsporingsambtenaren, in de vorm van de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit uit art. 7 lid 1 en 5 van de Politiewet.” Uit de zojuist onder randnummer 2.7 weergegeven overweging van de Hoge Raad blijkt dat de Hoge Raad ook bij een ‘burgeraanhouding’ de begrenzing van de uitoefening van die bevoegdheid zoekt in de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit. Aan de hand daarvan moet worden bepaald welke handelingen burgers in het kader van een 'burgeraanhouding' mogen verrichten om een verdachte onder controle te krijgen en over te dragen aan een opsporingsambtenaar. Ten aanzien van een executieve politiefunctionaris bepaalt art. 7 lid 1 Politiewet 2012 dat deze bevoegd is geweld te gebruiken, wanneer het daarmee beoogde doel het geweldgebruik rechtvaardigt ( proportionaliteit, plv-AG ) en het doel niet op een andere wijze kan worden bereikt ( subsidiariteit, plv-AG ). Deze normen zijn voor de politie verder uitgewerkt in de Ambtsinstructie voor de politie, de Koninklijke Marechaussee en andere opsporingsambtenaren en de aanwijzing handelwijze geweldsaanwending (politie)ambtenaar. Wanneer deze normen door een politieambtenaar worden overtreden kan dit in de strafvervolging van de op onjuiste wijze aangehouden verdachte consequenties hebben in de vorm van strafvermindering. De betrokken politiefunctionaris kan zowel tuchtrechtelijk als strafrechtelijk op zijn optreden worden aangesproken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/474b040a795c05a4e22ed45626cfe9b300a832764ffa8f3239fe0afc4f7d9a3e | shasum -a 256