Onder 4.13 Parket bij de Hoge Raad 8 juli 2022

Ik stel het volgende voorop. Onder 4.7.1-4.7.4 hiervoor zette ik uiteen wat de OK m.i. navolgbaar doet in Beschikking IX met betrekking tot de bij art. 6:11 lid 4 Wft te hanteren dubbele redelijkheidstoets. Naar daaruit volgt, geeft de OK aldus onder meer kenbaar inzicht in de gedachtegang die ten grondslag ligt aan haar afgewogen oordeel in rov. 2.72. Waarop zij met betrekking tot Aviva c.s. en Brigade Fund c.s. voortbouwt in rov. 2.79-2.80 en 3.3, en waarvoor hetzelfde geldt. Dat de OK dit doet met inachtneming van het partijdebat ter zake, en daarop aldus ook respondeert, blijkt tevens uit rov. 2.66-2.67. Zie onder 4.5.2 hiervoor. Zoals uiteengezet onder 4.5.1-4.5.2 en 4.7.5-4.7.6 hiervoor heeft de OK niet alleen een grote mate van vrijheid bij de toepassing van deze dubbele redelijkheidstoets, maar is zij daarbij ook in belangrijke mate ontheven van haar motiveringsplicht. Waarbij zij bedacht dat een dergelijk oordeel naar de aard verweven is met waarderingen van feitelijke aard en een zeker intuïtief element bevat. Ik wijs ook op het onder 4.7.10 hiervoor uiteengezette. Dit een en ander maakt de toetsingsmarge in cassatie wat betreft de motivering van de OK ter zake tot een beperkte. Gezien ook het voorgaande acht ik genoemd oordeel van de OK in rov. 2.72 afdoende gemotiveerd, tot een verdere toelichting was zij niet gehouden. Hetzelfde geldt, in het logische verlengde daarvan, voor rov. 2.79-2.80 en 3.3. (Op hetgeen in onderdeel 3 van Aviva c.s. respectievelijk Brigade Fund c.s. wordt aangesneden, kom ik te spreken onder 4.19-4.20 hierna.)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4aa5cfaf9cf3e2152eb541f39ac8f18f174c3a1ed3f55f8df576f399f56b3e0d | shasum -a 256