Onder 2.32 Parket bij de Hoge Raad 8 juli 2022

Deze klacht slaagt niet. Het hof heeft in rov. 3.10 overwogen dat (onvoldoende concreet is onderbouwd dat) een ander beleid ertoe zou hebben geleid dat de kredietrelatie zou zijn voortgezet en dat de kredietnemers in staat zouden zijn geweest om het krediet uiteindelijk in te lossen. Hiertoe wijst het hof op de − onbestreden − stellingen van de Bank dat er geen omzet meer binnenkwam op de bij de Bank aangehouden rekeningen van de kredietnemers, dat de exploitatie door de kredietnemers verlieslatend was (de gefinancierde restaurants waren gesloten of in het geheel niet geopend geweest) en dat [aandeelhouder en bestuurder 1] werkzaam was in restaurants waarvan de opbrengsten niet binnenkwamen bij de kredietnemers. De Bank heeft in dit verband onder meer aangevoerd (i) dat er naast de overstand voldoende andere redenen waren voor opzegging van de kredietrelatie, (ii) dat alleen al het doorboeken van het krediet en de verlieslatende exploitatie de overstanden veroorzaakten en (iii) dat haar vordering op de kredietnemers, ook na aftrek van de overstand die volgens de Borg door het niet toepassen van rentecompensatie is ontstaan, nog ruimschoots hoger is dan het bedrag van de borgtocht. Op grond daarvan is m.i. niet onbegrijpelijk dat het hof concludeerde dat de Borg niet voldoende concreet heeft onderbouwd dat hij bij toepassing van rentecompensatie niet of voor een lager bedrag aansprakelijk zou zijn gesteld. Deze redenering behoefde het hof niet uitgebreider te motiveren om begrijpelijk te doen zijn. Hierop stuit af de stelling van het onderdeel dat als de overstand van € 92.925,32 met € 90.000,- zou zijn verminderd, geen sprake was van een materiële tekortkoming.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cbd408cd9656f91c8101dc92b47042c8f20b392728c50e20e1ee22d5fd27f9e3 | shasum -a 256