Onder 3.12 Parket bij de Hoge Raad 15 juli 2022

Ten eerste kan een partij een beroep doen op verrekening in eigenlijke zin , dat wil zeggen verrekening als bedoeld in art. 6:127 BW e.v. Daarbij verklaart een schuldenaar jegens zijn schuldeiser dat hij zijn schuld met een vordering verrekent of doet hij een beroep op de delging van een schuld door een al voltooide verrekening. Door de verrekening vallen schuld en vordering tot hun gemeenschappelijk beloop tegen elkaar weg. Hierin manifesteert zich de betalingsfunctie van verrekening. Een partij is bevoegd tot verrekening als voldaan is aan de vereisten van art. 6:127 lid 2 BW : (i) de betrokken partijen zijn over en weer elkaars schuldeiser en schuldenaar (wederkerigheid); (ii) de schuldenaar heeft een prestatie te vorderen die beantwoordt aan zijn schuld (gelijksoortigheid); (iii) de schuldenaar is bevoegd tot betaling van zijn schuld; en (iv) de schuldenaar is bevoegd tot het afdwingen van de betaling van zijn vordering. Lid 3 geeft een aanvullend (negatief) vereiste: vordering en schuld mogen niet in van elkaar gescheiden vermogens vallen. Art. 6:127 BW is in beginsel van regelend recht, zodat partijen verrekening contractueel kunnen verruimen, beperken of uitsluiten. Een dergelijke contractuele verruiming kan ook bestaan in een afwijking van het wederkerigheidsvereiste.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f72b0bd398e2ade2de266e180fbfb1a1a3635267fdd5c29e5a8e892a4c2459d6 | shasum -a 256