Onder 3.7.1 Parket bij de Hoge Raad 23 september 2022

Het onderdeel klaagt vooreerst dat ’s hofs oordeel aldaar blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting althans onvoldoende (begrijpelijk) is gemotiveerd, waar het in rov. 3.29 belang hecht aan de formaliteiten van art. 11 lid 8-9 van de statuten van SSC en daarom aanneemt dat er geen toestemming was van de RvC, en in de daarop volgende rov. 3.30-3.32 handelen in strijd met die statuten aanneemt en [verzoekster] daarvoor als bestuurder aansprakelijk houdt. Daartoe voert het onderdeel aan - los van de verwijzing naar onderdeel 1 en de daarin bedoelde verklaringen van [de vice-voorzitter van de RvC] en [lid van de RvC] - dat het hof daar miskent dat art. 8 van de statuten van SSC slechts spreekt van toestemming van de RvC, alsmede dat die statuten niet bepalen dat de in art. 8 daarvan bedoelde goedkeuring van de RvC uitsluitend kan plaatsvinden door middel van een besluit van de RvC in of buiten vergadering als bedoeld in art. 11 lid 8-9. En verder dat “[d]at betekent” dat [verzoekster] terecht heeft aangevoerd - zie rov. 3.28 - dat SSC via een programma van eisen een opdracht krijgt van de overheid om een taak/taken voor de overheid te verrichten, dat de uitvoering daarvan plaatsvindt onder supervisie van de RvC en dat [verzoekster] deze structuur steeds volledig en naar behoren heeft gevolgd. Daarbij merkt het onderdeel nog op dat in dit programma van eisen besloten ligt dat een bestuurder ervan mag uitgaan dat wanneer de leden van de RvC te kennen geven dat de RvC heeft ingestemd, dat ook zo is. De bestuurder hoeft zich er dan niet nog eens om te bekreunen of dat ook op juiste wijze is geformaliseerd en als het ware een schriftelijk bewijs daarvan te verlangen. Dit is de eerste klacht in het onderdeel .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efcd2d7f29d1279adf0662a527336e8c3df70ab3b7170dc14f1d558f6b11e76e | shasum -a 256