Onder 3.7.4 Parket bij de Hoge Raad 23 september 2022

Het onderdeel klaagt voorts dat het hof met de eerste zin van rov. 3.31.II, voortbouwend op rov. 3.29, buiten het partijdebat treedt nu daaromtrent - kort gezegd: de beschermingsstrekking van deze statutaire bepalingen, ten gunste van SSC - geen debat is gevoerd. En verder dat het hof in zowel rov. 3.29 als rov. 3.31.II bovendien de strekking van de daarin bedoelde statutaire bepalingen miskent. Anders dan de in art. 8 van die statuten bedoelde toestemming van de RvC, die naar men mag aannemen moet voorkomen dat een bestuurder te veel op eigen houtje acteert, heeft art. 11 van die statuten meer een ordenende functie en is deze bepaling gericht op de RvC ( niet op de bestuurder die toestemming nodig heeft) en dus ook niet (mede) bepalend voor “de geldigheid van de gegeven toestemming”. Art. 11 heeft geen oogmerk SSC te beschermen in het geval de RvC bij het geven van toestemming voor het aangaan van een contract dat niet via officiële raadsvergadering zou hebben gedaan, maar dit informeel tussen de (twee) leden van de RvC is afgestemd, waarna [de vice-voorzitter van de RvC] namens de RvC vervolgens per e-mail toestemming geeft. Het doel van de toestemming blijft immers overeind: een bestuurder mag niet op eigen houtje boven een bepaald bedrag uitgaven doen, maar eerst na toestemming van de RvC. Bij gebreke van een bepaling omtrent de vorm van die toestemming in dat art. 8 kan dat dus ook via een e-mail, mondeling of in een verklaring. Het hof heeft hetzij dit miskend, hetzij geen inzicht gegeven in zijn gedachtegang dan wel een onbegrijpelijk oordeel gegeven. Dit is de vierde klacht in het onderdeel .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/efcd2d7f29d1279adf0662a527336e8c3df70ab3b7170dc14f1d558f6b11e76e | shasum -a 256