Onder 4.30 Parket bij de Hoge Raad 30 september 2022

Subonderdeel 3.4 richt ook een motiveringsklacht tegen rov. 5.6.2. Het subonderdeel gaat uit van de premisse dat het hof in de voorlaatste volzin van rov. 5.6.2 bedoelt dat [eiser] gewoon of zonder meer is doorgegaan met bouwen, hoewel hij wist of moest weten dat hij in strijd handelde met de vergunning. Het subonderdeel stelt dat dit in het licht van de gedingstukken niet (zonder meer) begrijpelijk is. Het hof doelt volgens het subonderdeel kennelijk op de aan [eiser] verstrekte omgevingsvergunning van 20 april 2016. Omdat [verweerder] , nadat hij van de bouwwerkzaamheden had vernomen, ook de gemeente had benaderd, heeft de gemeente samen met de aannemer van [eiser] het pand opgemeten. Het subonderdeel stelt dat [eiser] erop heeft gewezen dat volgens die meting het pand aan de vergunning voldeed. Daarvan uitgaande is volgens het subonderdeel niet (zonder meer) in te zien waarom [eiser] toch zou hebben moeten weten dat hij in strijd handelde met de vergunning. Het subonderdeel wijst er verder nog op dat de gemeente later aan [eiser] heeft bevestigd dat volgens de vergunning de gang (anders dan [verweerder] stelde niet 1.40 m, maar) 1.10 m breed moest zijn. Uitgaande van die breedte bleek het pand uiteindelijk dus (toch) tussen 5 en 15 cm te ver in de gang te staan (wat op zich niets zegt over de vraag of het pand over de erfgrens staat). De gemeente onderneemt daartegen geen actie, omdat geen sprake is van strijd met het Bouwbesluit, aldus het subonderdeel. Voor zover het hof van een andere gang van zaken en/of een grotere afwijking van de vergunning is uitgegaan, is dat impliciete oordeel volgens het subonderdeel in het licht van de hiervoor genoemde stukken niet (zonder meer) begrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/45925d2119bdb9c4bdcc3a863d27cab054df467cd08ffc30dc95fe3707aa908a | shasum -a 256