Onder 4.14 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022

In de beklagprocedure leidt de gegrondverklaring van een klaagschrift tot teruggave van het inbeslaggenomen voorwerp, maar de latere zittingsrechter wordt daardoor vooral in feitelijke zin gehinderd: zo is verbeurdverklaring van het voorwerp nog steeds mogelijk – dat moet nadat de uitspraak onherroepelijk is geworden door de veroordeelde worden uitgeleverd of de geschatte waarde ervan worden betaald (art. 34 Sr). Ook de toewijzing van ontnemingsvordering ex art. 36e Sr blijft mogelijk – net als oplegging van een geldboete, ter zake waarvan de inbeslagneming ook als zekerheid kan gelden op grond van art. 94a Sv. Alleen de onttrekking aan het verkeer kent de voorwaarde van een voorafgaande inbeslagneming (art. 36b Sr). Uiteraard werpt teruggave van een inbeslaggenomen voorwerp wel zijn schaduw vooruit in feitelijke zin. De kans is immers levensgroot dat een latere vermogenssanctie een slag in de lucht wordt bij gebreke van een reëel te executeren vermogensbestanddeel. Samengevat: hantering van de ‘hoogst onwaarschijnlijk’ maatstaf heeft in de bezwaarschriftprocedure betrekking op een verstrekkend juridisch effect, terwijl de effecten ervan in de beklagprocedure vooral betrekking hebben op de - mogelijke - tenuitvoerlegging van een op te leggen sanctie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c4c656fc375499764c25df39c232770bee2b9e420c49cd17dc438a0353e94ce2 | shasum -a 256