Citaat | Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022

Onder 4.16 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022, ECLI:NL:PHR:2022:889.

Het begrip ‘onvoldoende aanwijzing van schuld’ - dat nog steeds voorkomt in art. 262 lid 5 Sv - heeft betrekking op de latere eerste materiële vraag van art. 350 Sv, dus de vraag naar het bewijs van de tenlastelegging. Dat is in beginsel een puur feitelijke kwestie. Het uitgangspunt daarbij is, zo stelde ik reeds, dat de strafrechter die na afloop van het gehele onderzoek ter terechtzitting beantwoordt. Het vooruitlopen op die latere feitsvaststellingen door de veel minder goed geëquipeerde raadkamer-rechter kan eigenlijk alleen in zeer aansprekende gevallen. De ‘hoogst onwaarschijnlijk’-formule past daarbij goed. Men zou ook een vergelijking kunnen maken met het criterium in uitleveringszaken: de bewijskwestie komt daarin ook niet ten gronde aan bod, alleen als de opgeëiste persoon beweert dat hij onverwijld kan aantonen niet schuldig te zijn aan de feiten waarvoor zijn uitlevering is gevraagd, dan onderzoekt de rechtbank die bewering (art. 26 lid 3 Uitleveringswet).

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/c4c656fc375499764c25df39c232770bee2b9e420c49cd17dc438a0353e94ce2. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt c4c656fc375499764c25df39c232770bee2b9e420c49cd17dc438a0353e94ce2, en de alinea staat in dat document op bytes 35626 tot 36632.