Onder 4.18 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022

Bij het beklag tegen inbeslagneming kan de ‘hoogst onwaarschijnlijk’-formule ook betrekking hebben op de bewijsvraag – zit een latere vrijspraak er gelet op de vaststaande feiten ‘dik in’, dan is handhaving van het beslag met het oog op de waarheidsvinding al niet goed meer mogelijk, en helemaal niet meer met het oog op verbeurdberklaring etc. De hoogst onwaarschijnlijk formule past daarbij goed – die is in zoverre vergelijkbaar met de onvoldoende aanwijzing van schuld in de bezwaarschriftprocedure. Daarmee is niet gezegd dat de uiteindelijke hantering van die formule in de praktijk op hetzelfde neerkomt. Daarbij is van belang te onderkennen dat de fase van het geding in de bezwaarschriftprocedure veel dichter bij de uiteindelijke behandeling door de zittingsrechter is gelegen. In de bezwaarschriftprocedure is de grondslag van het proces al vastgelegd in de dagvaarding. Ook is na het uitbrengen van de dagvaarding het dossier (in beginsel) al compleet en heeft de verdediging daarin inzage. Het ‘hoogst onwaarschijnlijk’ criterium kan daardoor met een zekere mate van precisie worden gehanteerd. Bij de meeste beklagzaken liggen de kaarten echter niet zo duidelijk op tafel – soms is in het geheel nog niet duidelijk ter zake van welke feiten een dagvaarding zal uitgaan. Ook is het dossier vaak niet – nog vaker: verre van – compleet. In dergelijke gevallen lijkt de hantering van de niet ‘hoogst onwaarschijnlijk’-formule op een machtswoord van de rechter – een concrete invulling kan hij daaraan niet geven. Als nog van alles mogelijk is, is een latere veroordeling (met een bepaalde sanctieoplegging) nooit uitgesloten te achten, zo vat ik de kritiek samen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c4c656fc375499764c25df39c232770bee2b9e420c49cd17dc438a0353e94ce2 | shasum -a 256