Onder 4.19 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022

Dat leidt haast vanzelf tot het volgende. De richting van veel verweren in de beklagprocedure is veelal een andere dan de bewijsvraag: die hebben nogal eens rechtstreeks betrekking op de vierde materiële vraag, dus de sanctievraag. Dat is juist de vraag die in het beslisschema van de bezwaarschriftprocedure, waaruit de niet ‘hoogst onwaarschijnlijk’-formule stamt, niet aan de orde kan komen. Bijvoorbeeld of verbeurdverklaring van het inbeslaggenomen voorwerp wel een reëel te verwachten sanctie is, gelet op de ernst van het feit. In de beklagprocedure is dat wel een veelal gestelde vraag. Dit is ook precies het punt dat Knigge aangreep om de toepassing van de ‘hoogst onwaarschijnlijk’-formule in de praktijk te hekelen. Het aannemen van een enkele theoretische mogelijkheid dat verbeurdverklaring volgt zou volgens hem door het hanteren van die formule al leiden tot ongegrondverklaring van het beklag. Hetzelfde punt kan ook spelen bij de vraag naar de omvang van een op te leggen ontnemingsmaatregel. Het enkele feit dat de oplegging van ‘een’ ontnemingsmaatregel niet onwaarschijnlijk is kan soms in het geheel geen recht doen aan het verweer dat de waarde van een inbeslaggenomen goed de te verwachten hoogte van die maatregel verre overstijgt. Het ‘hoogst onwaarschijnlijk’-criterium is dan dus niet passend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c4c656fc375499764c25df39c232770bee2b9e420c49cd17dc438a0353e94ce2 | shasum -a 256