Onder 4.22 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022

Een zoektocht naar alternatieven voor die formulering levert, kijkend naar het nationale recht niet veel op. Een aanknopingspunt bij de gronden voor inbeslagneming lijkt er niet te zijn, omdat die zeer ruim en slechts heel algemeen zijn geformuleerd. Art. 94 Sv benoemt slechts enkele doeleinden voor inbeslagneming, die vervolgens gelden voor ‘alle voorwerpen’. Art. 94a Sv kent wel een beperking van de gevallen waarvoor conservatoir beslag kan worden gelegd – misdrijven van de vierde categorie voor het verhaalsbeslag bij geldboete of de schadevergoedingsmaatregel en de vijfde categorie bij de voordeelsontneming. Maar anders dan bijvoorbeeld bij de voorlopige hechtenis bevatten geen van beide artikelen nadere gronden, zoals bijvoorbeeld dat het belang van strafvordering het een of ander noodzakelijk maakt of dringend eist. Ook vrees voor wegmaking wordt niet genoemd als voorwaarde. Zodoende resteert als aanknopingspunt alleen de doelbinding, ruim geformuleerd: het belang van strafvordering. Dat leidt er al gauw toe dat alleen dat belang in zicht komt bij de beoordeling van het beslag door de beklagrechter en de ‘hoogst onwaarschijnlijk’ formulering sluit daarbij althans op het eerste gezicht goed aan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c4c656fc375499764c25df39c232770bee2b9e420c49cd17dc438a0353e94ce2 | shasum -a 256