Onder 4.24 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022

Als ter gelegenheid van de behandeling van het bezwaarschrift op dergelijke beginselen een (gemotiveerd) beroep wordt gedaan, moet de beklagrechter daarop gemotiveerd beslissen. Kijkend naar de structuur van het beslismodel van de beklagrechter, dan valt op dat die beginselen zodoende als het ware buiten de te hanteren maatstaf voor het al dan niet voortduren van het beslag lijken worden geplaatst. Zij vormen een apart aandachtspunt. Dat komt wellicht omdat bij hantering van deze beginselen ook niet altijd sprake is van een oriëntatie op de mogelijke beslissing van de latere zittingsrechter, maar veeleer gekeken moet worden naar de in het hier en nu bestaande verhouding voortduring van het beslag en de belangen van de beslagene (of eventueel derde-belanghebbende). Het ‘hoogst onwaarschijnlijk’-criterium past daarbij niet goed, en zo komt er dus een aparte dimensie bij, in de vorm van de door de Hoge Raad aangenomen motiveringsplicht. Niettemin valt daarin wel een aanzet te vinden voor een andere benadering van de te hanteren maatstaf – die kan rechtstreeks worden verbonden met de genoemde beginselen. Goed beschouwd is dat ook hetgeen Knigge voorstelt in zijn conclusie uit 2017, waarin hij als maatstaf voorstelt of ‘handhaving van het beslag in redelijkheid noodzakelijk is om een passende strafrechtelijke reactie mogelijk te maken’. Vellinga-Schootstra sluit zich hierbij ook grotendeels aan in haar noot onder het arrest. Zij merkt op dat het bij deze toets in feite gaat om een vorm van proportionaliteit en dat een dergelijke benadering beter aansluit bij de regeling van de landen om ons heen, waarbij de inbeslagneming in redelijke verhouding moet staan tot de te verwachten sanctie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c4c656fc375499764c25df39c232770bee2b9e420c49cd17dc438a0353e94ce2 | shasum -a 256