Onder 4.5 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2022

Vooropgesteld moet worden dat het hof de juiste maatstaf heeft aangelegd. De wijze waarop het hof hier vervolgens toepassing aan heeft gegeven acht ik, mede gelet op het hierboven weergegeven beoordelingsschema, voorts niet onbegrijpelijk. Het oordeel van het hof dat van een noodweersituatie geen sprake was steunt in de kern op de vaststellingen dat de verdachte uiteenlopend heeft verklaard en in geen van die verklaringen “inzicht [heeft] gegeven in de wijze waarop hij zich verdedigd zou hebben”. Hierdoor heeft het hof ook niet kunnen beoordelen in hoeverre de “eerste confrontatie” heeft doorgewerkt in de “tweede confrontatie”. Hoewel dit zal samenhangen met de proceshouding van de verdachte – hij ontkende immers dat hij degene was die had gestoken, waardoor de feitelijke toedracht van het door de verdediging geschetste noodweerscenario in een hypothetisch scenario is blijven steken – acht ik het niet onbegrijpelijk dat het hof op grond hiervan heeft geoordeeld dat een noodweersituatie niet aannemelijk is geworden. Het hof mocht immers betekenis toekennen aan de aard en indringendheid van de aangevoerde argumenten. Anders gezegd, van de verdachte mag, wanneer door of namens hem een beroep op noodweer(exces) wordt gedaan, hom of kuit worden gevraagd. Indien hij dit niet doet, bijvoorbeeld door primair de tenlastegelegde gedraging te ontkennen en slechts subsidiair een noodweerscenario te schetsen, riskeert hij dat dit in zijn nadeel werkt. Het zal dan immers veelal lastiger zijn de naar voren gebrachte argumenten indringend voor het voetlicht te brengen. Zulks is niet hetzelfde is als dat de bewijslast – in de zin van het aannemelijk moeten “maken” van een noodweersituatie – op de verdachte wordt afgewenteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5fc259df2821c119d7efba7e2a3cb6bea88cce15cab0bf2053256ff768eef154 | shasum -a 256