Onder 4.7 Parket bij de Hoge Raad 14 oktober 2022

In de onderhavige zaak geldt het volgende. Het hof Arnhem-Leeuwarden heeft in rov. 5.3 van het arrest van 25 september 2018, naar aanleiding van de daartoe strekkende grief 1 van [eiseres] , geoordeeld dat [A] partij was bij de koopovereenkomst waarvan [verweerders] vernietiging vorderen (“ De DT 38 is aan [verweerster 1] verkocht door de vennootschap onder firma [C] V.O.F. (thans geheten: [A] v.o.f. ), die daarbij blijkens de orderbevestiging jegens [verweerster 1] handelde onder de naam [B] ”). Omdat dit oordeel op zichzelf niet was bestreden moest in het eerste geding in cassatie, zoals ik heb opgemerkt in mijn conclusie in de eerdere cassatieprocedure onder 3.19, ervan uit worden gegaan dat de koopovereenkomst ter zake van de DT 38 is gesloten tussen enerzijds [A] (voorheen geheten: [C] v.o.f.) en anderzijds [verweerders] Door de gegrondbevinding door de Hoge Raad van onderdeel 3 van het cassatieberoep moest het hof na verwijzing opnieuw beoordelen of het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat [eiseres] voor het eerst in hoger beroep het verweer voert dat niet zij, maar [A] , partij is bij de koopovereenkomst. Het verwijzingshof heeft de toelaatbaarheid van dit verweer van [eiseres] opnieuw beoordeeld en heeft geoordeeld dat het opwerpen van dit verweer naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar was en dat grief 1 daarom niet slaagt. Met dit oordeel is de grondslag komen te ontvallen aan het hiervoor genoemde oordeel van het hof Arnhem-Leeuwarden dat de machine aan [verweerders] is verkocht door [C] V.O.F. (thans: [A] ). Dit oordeel bouwt immers voort op het vernietigde oordeel van het hof Arnhem-Leeuwarden dat het voor het eerst in hoger beroep opgeworpen verweer van [eiseres] dat zij geen partij was bij de koopovereenkomst, toelaatbaar was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a8b596b7b2cfaba2ca140d0187624b4a2e3efbe74bad4d662f9d929e421d325 | shasum -a 256