Onder 8.15 Parket bij de Hoge Raad 24 november 2023

“2. Het eerste onderdeel van de rechtsstrijd betreft de vraag op wie de bewijslast rust inzake de correctie wegens technische veroudering. Het Hof had geoordeeld dat deze bij belanghebbende ligt (…). Terecht oordeelt de Hoge Raad hier anders over. Het door het Hof aangehaalde arrest betreft niet de correctie wegens technische veroudering, maar die wegens functionele veroudering en in het bijzonder de economische veroudering (…). Mogelijk is de achterliggende redenering van het Hof dat het bij beide correcties (wegens technische en functionele veroudering) gaat om een minpost bij de berekening van de gecorrigeerde vervangingswaarde, zodat belanghebbende de meest gerede partij is om de bewijslast daarvoor te dragen. Ten aanzien van de correctie wegens technische veroudering gaat dit echter, anders dan ten aanzien van die wegens functionele veroudering, niet op. De bewijslast dat de waarde niet te hoog is vastgesteld rust, bij betwisting hiervan door belanghebbende, op de Heffingsambtenaar. Zoals de Hoge Raad terecht overweegt vloeit uit het systeem van de wet voort dat bij het bepalen van de vervangingswaarde rekening moet worden gehouden met technische afschrijving. Nu de onroerende zaak en de daarvan deel uitmakende installaties op de waardepeildatum ongeveer 19 jaar oud waren is niet aan twijfel onderhevig dat sprake moet zijn van technische veroudering in de vorm van slijtage. Het is derhalve aan de Heffingsambtenaar om aannemelijk te maken dat bij de bepaling van de gecorrigeerde vervangingswaarde in voldoende mate rekening is gehouden met deze technische veroudering.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f4edfa5f942221af25874a44ec7ad7586ab3918d8e48be7bee729f00296f4e73 | shasum -a 256