Onder 6.14 Parket bij de Hoge Raad 22 december 2023

“In het volkenrechtelijke staatsaansprakelijkheidsrecht geldt hierbij de verplichting voor schendende staten om er zorg voor te dragen dat zij steeds het maximum aan restitutio in integrum kunnen verschaffen aan de gelaedeerde. Maar die plicht is niet van toepassing bij schending van het EVRM: artikel 41 biedt daarvan ontheffing. De bevoegdheid van het EHRM tot het toekennen van billijke genoegdoening stoelt immers op de mogelijke - en kennelijk legitieme - situatie dat ‘het nationale recht van de betrokken Hoge Verdragsluitende Partij slechts gedeeltelijk rechtsherstel toelaat’. Deze bevoegdheidsverlening zegt dus tegelijkertijd iets over de omvang van de juridische verplichtingen van staten. De bepaling dwingt er dan ook niet toe om voor de verwerking van de beslissingen van het hof een nieuwe voorziening in te voeren of om voor die verwerking bestaande voorzieningen aan te wenden die daarvoor niet zijn bedoeld. Dit wordt verder aannemelijk in het licht van de ontstaansgeschiedenis van de voorloper van artikel 41. Die bepaling is namelijk geinspireerd door met name arbitrageverdragen die een beperking inhielden van de volkenrechtelijke plicht voor staten om er zorg voor te dragen dat zij steeds het maximum aan restitutio in integrum kunnen bieden. In artikel 41 beoogt men aldus uitdrukkelijk een uitzondering op het algemeen volkenrechtelijke staatsaansprakelijkheidsrecht te formuleren. Die uitzondering dient mijns inziens dan ook niet te worden weggeredeneerd in het licht van datzelfde volkenrecht. Overigens biedt artikel 41 hier wel slechts een ontsnappingsmogelijkheid voor wat betreft te verschaffen rechtsherstel en dus niet voor de plicht om voortdurende schendingen te beëindigen. (…)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d365cf27cde1a8bb62c36140eccc6df6382a75df8781a4a49f2af17f0fc31c4f | shasum -a 256