Alinea 46 Parket bij de Hoge Raad 10 januari 2023

23. De klacht dat de getuige [aangeefster] haar redenen van wetenschap niet kenbaar heeft gemaakt en dat haar ‘verklaring’ ontoelaatbare gissingen bevat (zie de pagina’s 24 tot en met 46 van de cassatieschriftuur), heeft uitsluitend betrekking op een lange reeks van data-entries in een logboek dat de aangeefster op verzoek van de politie heeft bijgehouden. Dit logboek is als bijlage gevoegd bij de aangifte die de politierechter als bewijsmiddel 1 heeft weergegeven. Een aanvullend logboek is als bewijsmiddel 2 opgenomen in een aanvullende aangifte. De door de politie gekozen vorm van bewijsmiddel 2 doet mijns inziens echter niet af aan wat het is: een (aanvullend) logboek dat door de aangeefster is opgesteld en dat de politie aan (of: in) het proces-verbaal heeft gehecht. Dat maakt uit, want logboeken betreffen géén getuigenverklaring als bedoeld in artikel 342 lid 1 Sv, ook niet als het begrip ‘getuigenverklaring’ hier ruim, namelijk in materiële zin wordt opgevat, dat wil zeggen: de verklaring van een getuige, ongeacht of zij is afgelegd bij het onderzoek ter terechtzitting. Logboeken kunnen echter wel degelijk dienen als wettige bewijsmiddelen, zij het op de voet van artikel 344 lid 1 sub 5 Sv, te weten in de vorm van ‘andere geschriften’. De bewijswaarde hiervan kent een wettelijke beperking: dergelijke bewijsmiddelen kunnen uitsluitend als zodanig gelden in verband met de inhoud van andere bewijsmiddelen. Daar staat tegenover dat voor die andere geschriften niet de eis geldt dat hetgeen daarin is verwoord door de opsteller van het geschrift zelf is waargenomen of ondervonden. Hierop stuiten alle overige klachten af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f9fed963447bf182cbd1af81dbf811f98d8acf23c8146c1dc30e58da9bca5830 | shasum -a 256